ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ನಿಜವಾದ ಹೀರೊಗಳೆಂದರೆ ರೈತ ಹಾಗೂ ದೇಶದ ಗಡಿ ಕಾಯುವ ಯೋಧ. ಇವರಿಬ್ಬರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಗತಿ ಅಧೋಗತಿ. ರೈತ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ ಒದಗಿಸಿದರೆ ಯೋಧ ಜೀವ ರಕ್ಷಣೆ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇಂದಿನ ಅನೇಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯೋಧ ಅಥವಾ ರೈತ ಆಗುವುದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಐದಂಕಿ ಸಂಬಳ, ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆ, ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಕಾರು, ವೀಕೆಂಡ್ಗೆ ಎರಡೆರಡು ರಜೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಭಾಗ್ಯ. ಹೆಂಡತಿಯೂ ಕೈ ತುಂಬಾ ಸಂಬಳ ತರುತ್ತಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೇ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಅಭಿಲಾಷೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ತನ್ನ ಮಗ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ರೈತ ಉತ್ತಿ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮಗೊಂದು ತುತ್ತು ಎನ್ನುವ ನಗ್ನ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಕಾಯಕ ಮಾತ್ರ ಬೇಡ. ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗದ ಹೊರತು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ, ಸಮಾಜಮುಖಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಚಿಂತನೆಗಳು ಅಗತ್ಯ. ದೇಶ ತನಗೇನು ಕೊಟ್ಟಿತು ಎನ್ನುವ ಬದಲಾಗಿ ನಾನು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಏನು ನೀಡಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆ ಅಗತ್ಯ. ಯುವಸಮೂಹ ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆಯತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿದೆ. ತನ್ನ ಹಾಗೆ ಉಳಿದವರು, ಸಮಾಜ, ಸಮಷ್ಟಿ ಹಿತದ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಆ ನಾಡಿನ, ದೇಶದ ಆಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
