ಒಬ್ಬ ಮೀನುಗಾರನ ಮಗನಾದ ಕರ್ಣನನ್ನು ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿಸಿದ. ಕರ್ಣನ ಸಲಹೆಗಳೇ ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಸ್ನೇಹ ಇವರಿಬ್ಬರದು. ಆದರೆ ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಕರ್ಣ, ದುರ್ಯೋಧನನ ಸ್ನೇಹ ಉಪಕಾರಗಳ ಭಾರದ ಕೆಳಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡನೆಂದರೆ ಆ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಕರ್ಣನಿಂದ ಮಾಡಬಾರದ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು, ಅಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ನಾಂದಿ ಹಾಡಿತು. ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಒಂದೊಂದು ಮೋಸ ಅನ್ಯಾಯಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಇದೇ ಕರ್ಣನ ಕುಹಕನೀತಿ ಉಪದೇಶಗಳು. ಇದರ ಪರಮಾವಧಿ ಎಂದರೆ ಮಹಾಶೂರ ದಾನವೀರನೆಂದು ಹೆಸರು ಪಡೆದವ ಕರ್ಣ. ಮಹಾಸತಿ ಪಾಂಚಾಲಿಯನ್ನು ಹಿರಿಯರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉಟ್ಟಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತರಿಸಿ ಮೈಮೇಲಿನ ಸೀರೆಯನ್ನು ಸೆಳೆದ ಮಹಾಪಾಪದ ಹಿಂದಿರುವ ಕುಹಕ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಕರ್ಣನದ್ದೇ. ಇದೆಲ್ಲ ಕೇವಲ ದುರ್ಯೋಧನನ ಸ್ನೇಹ ಅವನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು. ಹದಿನಾರು ವರ್ಷದ ವೀರ ಅಭಿಮನ್ಯುವನ್ನು ಗಡ್ಡದ ಮುದುಕರಾದ ಈ ಕೌರವ ವೀರರೆಲ್ಲ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಕೊಂದದ್ದು ಕರ್ಣನ ಯೋಜನೆಯೇ. ಒಬ್ಬನ ಸ್ನೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯದ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ದಾಟುವುದು ಒಂದು ಆದರ್ಶವೇ? ಇದು ಸ್ನೇಹದ ಪರಿಭಾಷೆಯೇ?
