ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಗೊಂದಲದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಸಮವಾಗಿ ಬೆರೆತಿರುವ ಸತ್ತ್ವ,ರಜೋ ಮತ್ತು ತಮೋಗುಣಗಳು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಭಾವ, ಚಿಂತನಾ ಕ್ರಮಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆೆ. ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನರಿಯದಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿತ-ಅಹಿತಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಅದರಲ್ಲೂ ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭವೇ ಮೊದಲಾದ ಆರು ಬಗೆಯ ಹಗೆಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ತೊಳಲಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಲೋಕಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಲುಂಟೆ? ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೋಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇತರರು ಕರುಬುವಂತೆ ಸುಖ-ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಬದುಕಿನ ಗುರಿ ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೆ ಸರ್ವರ ಹಿತವು ಪಥ್ಯವಾಗಲಾರದು. ಈ ಸಂಕುಚಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದುರ್ಬಲನಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಾನೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಸ್ವಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಲೋಕಹಿತ ಕಾಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸವೋದಯ, ಸರ್ವಹಿತವೆನ್ನುವುದು ಈಗ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಉದಾತ್ತವಾದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೈಗೊಂಡ ಯೋಜನೆಗಳು ಕೂಡ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ಉತ್ತಮವಾದುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಲಾಭವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹುಡುಕುವವರಿಗೆ ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರಿತಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಡುಕನ್ನು ಪೋಷಿಸುವವರು ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿರುತ್ತಾ ಮನುಷ್ಯ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಬಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಅದೊಂದು ಕುಗ್ರಾಮ. ಯಾವ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳೂ ಇಲ್ಲದ, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರೆ ತುಂಬಿರುವ ಊರು. ಸಮಾಜ ಸೇವಕಮೊಬ್ಬನು ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದ. ಊರಿನ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಹಿರಿಯರಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೊಡಿಸಿದ. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ. ಹಳ್ಳಿಯವರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿ ತಮ್ಮ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವಂತೆ ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡಿದ. ಬರುಬರುತ್ತಾ ಗ್ರಾಮವು ನಗರವಾಯಿತು. ದಾರಿದ್ರ್ಯ, ಅಜ್ಞಾನಗಳು ತೊಲಗಿ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಹೊರಪ್ರಪಂಚವು ಗುರುತಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಹಲವರು ಆ ಸಮಾಜಸೇವಕನ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹೀಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತಂದು ಆ ಹಳ್ಳಿಯು ತನ್ನ ನೈಜಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು, ಮುಗ್ದತೆ ಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಬದುಕುತ್ತಿ ದ್ದವರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಆರೋಪಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಾಜ ಸೇವಕ ಇದ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ತನ್ನ ಕೆಲವನ್ನು ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ.
