ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಲಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸರಹದ್ದು ಇದೆ. ಅದನ್ನು ದಾಟಿ ಯಾವುದೇ ಹುಲಿ ಬಂದರೂ, ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ಕಂಡರೂ ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆ, ಕಾದಾಟಕ್ಕೆ ತೊಡಗುತ್ತವೆ, ಸುಮ್ಮನಾದರೂ ಕೆಣಕಿ ಜಗಳ ಕಾಯುತ್ತವೆ. ಇದು ಹುಲಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು, ಆನೆ ಮುಂತಾದವುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಈ ಪ್ರತಿರೋಧ, ಪ್ರತಿಘಾತ ಗುಣವಿದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಚಂಚಲತೆಗೆ ನಿರೂಪವಾದ ಕೋತಿಗಳು ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತವೆ, ಬಲಿಷ್ಠವಾದುದು ಬಲಹೀನವಾದವುಗಳನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತವೆ, ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಗುಂಪಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತವಾದರೂ ಅವುಗಳೊಳಗೆ ಕಚ್ಚಾಟ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊಟ್ಟು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಸಿದು ತಿನ್ನುವ ವರ್ತನೆಯನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ಏನಾದರೂ ಪಜೀತಿಗಳನ್ನೆಸಗುತ್ತಾ ದಾಂಧಲೆ ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ಕೋತಿಗಳ ಹುಟ್ಟುಗುಣ. ಮನುಷ್ಯನೂ ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು. ವಿವೇಕವುಳ್ಳವನಾದರೂ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಜಾಣನಹುದಾದರೂ ಪ್ರಬುದ್ಧನಲ್ಲ. ಅವನೊಳಗೆ ಕೆಣಕುವ ಹುಲಿಯ ಗುಣವಿದೆ. ಅಣಕಿಸುವ ಕೋತಿಯ ಸ್ವಭಾವವಿದೆ. ವಂಚಿಸುವ ನರಿ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಇದೆ, ಇವೆಲ್ಲಾ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆರೋಪಿಸಿದವನು ಮನುಷ್ಯನೆ ಎನ್ನುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷ. ತನ್ನೊಳಗಿರುವ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಆತ ಹೊರಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ ಮಾತು, ವರ್ತನೆಗಳು ತಾನೆ?
