ಒಂದೂವರೆ ಗಂಟೆ ನಂತರ ಕಾರವಾರದಿಂದ ಜಿಲ್ಲಾ ವಿಧಿವಿಜ್ಞಾನ ತಜ್ಞೆ ಡಾ. ಕಾವ್ಯಾ ಬಂದಳು. ಸಣ್ಣಗೆ, ಚುರುಕಾಗಿ ಇರುವ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಂದವಳೇ ಕೈಗವಸು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿಡಿ, ಸ್ಟಿಯರಿಂಗ್, ಗೇರ್, ರಾಡ್, ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್, ಲಾಕ್, ಡ್ಯಾಶ್ ಬೋರ್ಡ್- ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಪೌಡರ್ ಹಾಕಿ ನೋಡಿದಳು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾರೋ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಒರೆಸಿದ್ದರು. ಯಾವುದೇ ಬೆರಳಚ್ಚು ಇರಲಿಲ್ಲ.
‘ತುಂಬಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕೆಲಸ. ಅಥವಾ ತುಂಬಾ ಪರಿಚಿತನ ಕೆಲಸ’ ಎಂದ ಸಮರ್ಥ್.
ಕಾವ್ಯಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಚಾಲಕನ ಪಕ್ಕದ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಯಿಸಿದಳು. ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಹನಿಗಳ ನಡುವೆ, ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಯೊಂದು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಸತ್ತ ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದು ಅಪ್ಪಚ್ಚಿಯಾಗಿ, ಅದರ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಕಾಲುಗಳು ಗಾಜಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಕೆಳಗೆ ಒಣಗಿದ ಕುಂಕುಮದ ಚುಕ್ಕೆಯಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ರಕ್ತದ ಕಲೆ ಹರಡಿತ್ತು. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆಂದು ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಬಿದ್ದಿದೆ!
ಕಾವ್ಯಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಟ್ವೀಜರ್ನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಜೊತೆಗೇ ಸುಬ್ರಾಯನ ಉಗುರಿನ ಕೆಳಗಿನ ಅಂಗಾಂಶ, ಸೀಟಿನ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬೆವರಿನ ಕಣಗಳನ್ನೂ ಕಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.
‘ಇದೂ ಇರಲಿ’ ಎಂದು ಚೀಲವನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ‘ಉಳಿದದ್ದರ ಜೊತೆ ಇದಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇನಾದರೂ ಕಥೆ ಇರಬಹುದು’
ಸಮರ್ಥ್ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸೊಳ್ಳೆ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು?
***
ಸುಬ್ರಾಯನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಯಲ್ಲಾಪುರದಲ್ಲಿ ಬೇಡ್ತಿ ಹೊಳೆಯ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಹರಡಿತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಠಾಣೆ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು. ಅಡಿಕೆ ಮಂಡಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ತೋಟದ ಕಾರ್ವಿುಕರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಪಂಚಾಯಿತಿ ಮುಖಂಡರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ. ಸುಬ್ರಾಯನಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು ಇತ್ತು ಎಂದು ಕೆಲವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅಕ್ರಮ ಮರ ಸಾಗಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ಬಾಯಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ಗುಸುಗುಸು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಸಮರ್ಥ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ ಬಂದ ಒಂದೇ ಹೆಸರು ರಮೇಶ!
ರಮೇಶನನ್ನು ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆಸಿದಾಗ ಅವನು ಅಳುವ ಮುಖದಲ್ಲೇ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ, ಗಾಜು ಒಡೆದ, ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಟೈಟಾನ್ ಗಡಿಯಾರ. ಸಮರ್ಥ್ ಗೆ ಆ ಗಡಿಯಾರದ ಕಥೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ರಮೇಶನಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಲಾಭ ಬಂದಾಗ ಸುಬ್ರಾಯನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಶಿರಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಗಡಿಯಾರ ಅದು. ರಮೇಶ ಅದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆದಿರಲಿಲ್ಲ.
‘ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಏಳೂವರೆಗೆ ಸುಬ್ರಾಯನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ ಸಾರ್. ಬಸ್ ಸ್ಟಾ್ಯಂಡ್ ಹತ್ತಿರ. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ತೋಟದ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ರಾತ್ರಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ’ ಎಂದ ರಮೇಶ.
ಸಮರ್ಥ್ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಕೇಳಿದ, ‘ನೀನು ಮತ್ತು ಸುಬ್ರಾಯ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷದ ಸ್ನೇಹಿತರು?’
‘ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲ ಸಾರ್... ಅವನು ನನ್ನ ತಮ್ಮನಂತಿದ್ದ. ನಾವು ಒಂದೇ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಈಜು ಕಲಿತವರು. ನನಗೆ ನೀರಿನ ಭಯ ಇತ್ತು, ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೇಲೆಳೆದವನು ಅವನೇ. ಹೈಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆನೆಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.’
‘ಅಂತಹ ತಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಜಗಳವಾಗಿತ್ತಂತೆ?’
ರಮೇಶನ ಮುಖ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು.
‘ಯಾರೋ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಸಾರ್.’
‘ನಾನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ.’
ತುಸು ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಅವನು ಹೇಳಿದ, ‘ಬಿಸಿನೆಸ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಚಕಮಕಿ ಆಗಿತ್ತು.
‘ಯಾವ ಬಿಸಿನೆಸ್?’
‘ಅಡಿಕೆ... ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರ.’
ಸಮರ್ಥ್ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಅವನ ಕಣ್ಣನ್ನೇ ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟ. ರಮೇಶನ ಸುಳ್ಳು ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ತನಿಖೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿತ್ತು. ಸುಬ್ರಾಯನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಾಹನಗಳ ನಂಬರ್ಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಇತ್ತು, ಮೊಬೈಲ್ ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಕೆಲವು ಮಸಕು ಫೋಟೋಗಳಿದ್ದವು, ಒಂದು ನೋಟ್ ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆ ಲೆಕ್ಕದ ನಡುವೆ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಹಣದ ಲೆಕ್ಕವಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದೇ ಚೂರು ಕೂಡಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಆರು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಯಲ್ಲಾಪುರದ ಕಾಡಂಚಿನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ರಮ ಶ್ರೀಗಂಧ ಮತ್ತು ತೇಗದ ಮರ ಸಾಗಣೆಯ ಜಾಲದ ಜಾತಕವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಜಾಲದ ಒಂದು ತೆಳ್ಳನೆಯ ಎಳೆ ರಮೇಶನ ತೋಟದ ಹಿಂದಿನ ಹಾದಿಯವರೆಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಸುಬ್ರಾಯ ಆ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಕೊಡಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದ. ಅದು ಹೊರಬಂದಿದ್ದರೆ ರಮೇಶ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಇನ್ನೂ ಇಬ್ಬರು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಬದುಕು ತಲೆಕೆಳಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
