ಅನಿಕೇತ್ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ನಿಂದ ಅಲ್ಟ್ರಾ ವೈಲೆಟ್ (ಯುವಿ) ಲೈಟ್ ತೆಗೆದು ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಮೇಲೆ ಹರಿಸಿದ. ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಕೆಲವು ರಹಸ್ಯ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು.
‘517426- ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲಿದೆಯೋ, ನಿಜವೂ ಅಲ್ಲೇ ಇದೆ’ ಎಂಬ ಒಗಟಿನಂತಹ ವಾಕ್ಯ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ನ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬಂತು. ‘‘6 ಸಂಖ್ಯೆಗಳಿಂದ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಒಂದು ಸ್ಥಳವೆಂದರೆ ಅದು ಪಿನ್ ಕೋಡ್ ಮಾತ್ರ’’ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದ ಅನಿಕೇತ್. ‘‘ಸಂಗಮೇಶ್ ಕೇವಲ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅನೇಕ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಇತಿಹಾಸ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ನಿಧಿಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಲಾಕೃತಿಯಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ರಹಸ್ಯ ನಕ್ಷೆ!’’
ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಪಿನ್ ಕೋಡ್ ನಮೂದಿಸಿ ಸ್ಥಳ ಯಾವುದಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಪರಿಶೀಲಿಸತೊಡಗಿದ. ಅದು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಕೋಲಾರ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರಸ್ತುತ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಚಿತ್ತೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಗುಡಿಪಲ್ಲಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೂಡಲೇ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪೇಂಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿನ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನೇ ಹೋಲುವ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದೆಂದು ತೀರ್ವನಿಸಿದ. ಹೊರಡುವ ಮುಂಚೆ ಸಂಗಮೇಶ್ ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮೂರು ಮಂದಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ. ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನು ಮನೋಜ, ಗ್ಯಾಲರಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್. ಸಂಗಮೇಶ್ ಅವರ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಈತ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಗ್ಯಾಲರಿಯ ಖಾತೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವೊಂದು ಮಾಯವಾದದ್ದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡ ಬಗ್ಗೆ ಈತನ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯವಿತ್ತು. ಎರಡನೆಯವನು ಪ್ರಜ್ವಲ್, ಕಲಾ ವಿಮರ್ಶಕ. ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಅಪರೂಪದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವ- ಮಾರುವ ದಂಧೆಯ ಲಿಂಕ್ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕುತಂತ್ರಿ. ಸಂಗಮೇಶ್ರ ಈ ಅಪೂರ್ಣ ಪೇಂಟಿಂಗ್ಅನ್ನು ಕೋಟಿ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಳ್ಳಲು ಇವನು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಮೂರನೆಯವಳು ಸಂಗಮೇಶ್ರ ಸಾಕು ಮಗಳು ರಾಧಾ. ತಂದೆಯ ಆಸ್ತಿ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ವದಂತಿ ಇತ್ತು. ತಂದೆ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ದಿನ ಮೊದಲೇ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
‘ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲಿದೆಯೋ-ನಿಜವೂ ಅಲ್ಲಿದೆ...’ ಅನಿಕೇತ್ ಈ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪದೇಪದೆ ಯೋಚಿಸಿದ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿನ ದೀಪದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಇದೆ. ಆ ದೀಪದ ಪ್ರತಿಫಲನ ಕನ್ನಡಿಯ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಬಿದ್ದಿರಬೇಕಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಆದರೆ ಪೇಂಟಿಂಗ್ನಲ್ಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶವು ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಾಗಿದ್ದು, ಪೂರ್ತಿ ಕತ್ತಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅನಿಕೇತ್ ತನ್ನ ಬಳಿಯ ಭೂತಗನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೇಂಟಿಂಗ್ಅನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾ ದೀಪದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೇನೋ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಏನನ್ನೋ ಕಂಡುಕೊಂಡವನಂತೆ ಪಿನ್ ಕೋಡ್ ಮೂಲಕ ಹುಡುಕಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶದತ್ತ ಅನಿಕೇತ್ ಸಾಗಿದ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಸರಿಸುಮಾರು 100 ಕಿಮೀ ಇರುವ ಗುಡಿಪಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಆ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತಲುಪಲು 4 ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಇಳಿ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕೂಡಲೇ ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದಷ್ಟು ಜನರ ಬಳಿ ಪೇಂಟಿಂಗ್ನ ಫೋಟೊವೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ‘‘ಇದೇ ತರಹದ ದೇವಸ್ಥಾನ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇದೆಯೇ’’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅನಿಕೇತ್ಗೆ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಾಡು ಹಿಡಿಯುವುದು ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೇನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ದೇವಸ್ಥಾನವಾಗಿತ್ತು. ದುರದೃಷ್ಟವೆಂದರೆ ಅದು ಆಂಧ್ರಪದೇಶದ ಗುಡಿಪಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೇಪನಪಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮಗಳ ನಡುವಿನ, ಆ ಭಾಗದ ದೊಡ್ಡ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶದ ನಡುವಿನಲ್ಲಿತ್ತು.
ಅನಿಕೇತ್ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಹೌದು, ಆದರೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕಾಡು ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಅವನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗಿದ್ದ. ಜೊತೆಗೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಯೋಚಿಸಿದ. ತಡ ಮಾಡಿದರೆ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಯೋಜನೆಗಳು ಹಾಳಾಗಬಹುದು ಎನಿಸಿತು. ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೆಂದು ತೀರ್ವನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಆ ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಅನೇಕ ಭಯಾನಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟೇ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದರೂ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಯುವಕರು ತಾವು ಕೂಡ ಇಂತಹ ಸಾಹಸಿ ಕೆಲಸಗಳ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅನಿಕೇತ್ ಜೊತೆಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ತಮಗೆ ಹಣ ಕೊಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲವೆಂದರು. ರಾತ್ರಿಯ ಊಟಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಆಯಾಸವಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಿದ್ರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಡಿನತ್ತ ಹೊರಟರು.
