ಆ ಶ್ರೀಮಂತನು, ಒಂದು ಬಿಡಿಗಾಸೂ ಖರ್ಚಿಲ್ಲದೆ, ತನಗೆ ದಾನಶೂರ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬರುವುದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹಿರಿಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಾ, ಆ ಯುವಕರಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂ.ಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಡಂಗುರ ಸಾರಲಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಜಿಪುಣನೇ ದಾನ ಮಾಡಿರುವಾಗ, ನಾವೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸೋಣ ಎಂದು ಉಳಿದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು, ನಾ ಮುಂದೆ ತಾ ಮುಂದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ನೆರವಿನ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದರು. ಬುದ್ಧಿವಂತ ತರುಣನ ಉಪಾಯದಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾಯಿತು. ಆಗ ಆ ಯುವಕರು, ತಾವು ಶ್ರೀಮಂತನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನಂತೆ, ಅವನ ಹಣವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲು ಹೊರಟರು. ಆಗ ಶ್ರೀಮಂತನು, ‘ಛೇ, ಛೇ, ಊರಿನ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಬಡಬಗ್ಗರಿಗೆ ನೆರವು ನೀಡಲು ಮುಂದಾಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ನನ್ನ ಹಣ ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲಿ? ನಿಮಗೆ ಧನಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗಿನಿಂದ, ದಾನ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸುಖ, ತೃಪ್ತಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದ. ಹೀಗೆ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಜಿಪುಣ ಸಾಹುಕಾರನ ಮನಸ್ಸೂ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿತ್ತು.
