ಬುಡಕಟ್ಟಿಗರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡ ಇವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ದೂರ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತುಂಡುಭೂಮಿಯ ಒಡೆಯರು. ಬಹುತೇಕ ಕೃಷಿ ಕೂಲಿಗರು. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅರಣ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮಾರುವ ಅಧಿಕಾರ ಇವರಿಗೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಕಾಡು ಕಡಿಮೆ ಆದಂತೆಲ್ಲ ಅರಣ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಅಭಾವ ಇವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆರ್ಥಿಕ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರ ಪ್ರಕಾರ ವಿದ್ಯೆ ಅಂದರೆ ಬೇಟೆ ಆಡುವುದು, ಜೇನು ಬಿಡಿಸುವುದು, ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದು, ಮರ ಹತ್ತುವುದು, ಹಣ್ಣು ಕೀಳುವುದು, ಈಜುವುದು, ಹಾಡುವುದು, ಕುಣಿಯುವುದು, ಚಿತ್ರ ಬರೆಯುವುದು, ಮಹುವಾ ಹಣ್ಣು ಹಾಗೂ ತಾಳೆ ಮರದಿಂದ ಹೆಂಡ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಜೀವನೋಪಯೋಗಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು. ಇವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಾವ್ಯ, ಮಹಾಕಾವ್ಯ, ಕಥೆ, ಒಗಟು ಮುಂತಾದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು, ತೋಂಡಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಇವರು ಗುರುವಿನಿಂದ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಕಲಿಯುವರು. ಹೀಗೆ ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣ ಪರಂಪರೆ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ಪೀಳಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುವುದು. ಗಿಡ, ಮರ, ಬಳ್ಳಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಡು ಜನ ಇವುಗಳ ಔಷಧೀಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ, ಶಾಲೆ- ಕಾಲೇಜುಗಳ ಶಿಕ್ಷಣ ವಿಜ್ಞಾನ, ಕಲೆ, ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಅನೇಕ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹೋಗಿರುವಂತಹದ್ದು. ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲಿಸದೆ ಕಲಿಯುವಂತಹದು. ನೋಡಿ-ಮಾಡಿ ಕಲಿಯುವಂತಹುದು. ಸಮಗ್ರ ಜೀವನಕಲೆ ಇದರ ಜೀವಾಳ. ಹೀಗಾಗಿ, ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಬಹು-ಶಿಸ್ತೀಯ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬೇಕಾದ ನಾವು ಏಕರೂಪಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ ಎಡವಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಶಿಕ್ಷಣವು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಮೀರಿದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯುಳ್ಳದ್ದು. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಜಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ, ಹತಾಶೆಗೊಳ್ಳದ ನೈಪುಣ್ಯತೆಯನ್ನು ಇವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಧಾರೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರ ಜ್ಞಾನಶಾಖೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ.
