ಬಂಧವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಕುಂದುವಿಕೆ, ಅನಾಥ ಭಾವದ ಕಾಡುವಿಕೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಇವು ಕಂಡು ಬರಬಹುದು. ಶೋಕದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ವಿಭಿನ್ನ ಹಂತಗಳನ್ನು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ನಿರಾಕರಣೆ-ಹೀಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಆಕ್ರೋಶ -ನನಗೇ ಏಕೆ ಈ ದುಃಖ, ಖಿನ್ನತೆ-ತೀವ್ರ ದುಃಖ, ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ -ಈ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಸು ಹಾದು, ಸಾವಿನ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಸಹಜತೆಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಜೀವನ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸೂ ಈ ಹಂತಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ! ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ - ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಭಾವನೆ-ಖಾಲಿಯಾದ ಭಾವ-ಸಂವೇದನಾರಾಹಿತ್ಯ ಇವು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ತಾಯಂದಿರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಇವು ಹೆಚ್ಚು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಮಗಿರುವ ‘ಬೆಂಬಲದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ಯ Support System ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಅಂಗವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವವನ್ನು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲನೆ-ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಿಂತ, ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಕೇಳುವ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸುವ, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವವರೊಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಭಾವ ತರುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು.
