

ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಎಂದೇ ತಮ್ಮ ಹುಚ್ಚು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಹುಳುಗಳನ್ನು ಎಳೆಯರ ತಲೆಯೊಳಗೇ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಕಷ್ಟು ಭ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಮಾನವಿಕವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಪಿಸುವ ಹಲವರು ಈ ಹೊಸ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಿಡುಗಿಗೆ ಕಾರಣೀಭೂತರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇಂತಹ ಬೋಧಕರು ಸಮಾಜದ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಬಾಧಕರೇ ಸರಿ! ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನೇ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳೂ ಧರಿಸಿಬರಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯಮಮಾಡುವುದು; ಬೇಕೆಂದೇ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಏಕಮಾತ್ರ-ಮೂತ್ರಾಲಯವನ್ನೇ ನಿರ್ವಿುಸುವುದು - ಮುಂತಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಲವು ಮಂದಿ ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿ ರುವುದರ, ಅಸಹ್ಯವೆನಿಸುವ ಅಪಸವ್ಯಗಳ, ವರದಿಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಗೋಳಿನ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ಬದಲು, ಗೃಹಶಿಕ್ಷಣವೇ (ಹೋಂಸ್ಕೂಲ್) ವಾಸಿಯೆಂಬ ತೀರ್ವನಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ಪೋಷಕರು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಲ್ಲದೆ ಭಾಷಾಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿಯೂ ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಸರ್ವನಾಮಗಳ ಬಳಕೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಹ - ಸಾಕಷ್ಟು ವಿಕಾರಗಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಾಷೆಯು ಹೀಗೆ ಕಲುಷಿತವಾಗುತ್ತ ಹೋದರೆ, ಭಾವಗಳೊಳಗೂ ಕೊಳಕುಗಳು ಸುಳಿಯದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೊಂದು ಗೊಂದಲವೆಂದರೆ ಅಹಿಂಸಾತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕುರಿತಾದುದು. ಹಿಂಸೆಗೂ ಅಹಿಂಸೆಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಗಳೇನು? ಅರ್ಥಾತ್ ಯಾವುದೆಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತ, ಎಲ್ಲಲ್ಲ? - ಎಂಬ ವಿವೇಕವನ್ನೇ ಕಿತ್ತೊಗೆದು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಹಿಂಸಾತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವ ಚಾಳಿಯೊಂದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರೊ್ಯೕತ್ತರಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಚುರವಾಗಿದೆ. ಗುರೂಜೀ ಗೋಳವಲಕರರ ಚಿಂತನಗಂಗಾ-ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಜೈನಸಾಧುವೊಬ್ಬನ ಉತ್ತಮವಾದ ಮಾತೊಂದಿದೆ: ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೆಂದು ಬಂದ ದುಷ್ಟನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸದೆಯೇ ಇದ್ದಲ್ಲಿ, ಆತನಲ್ಲಿಯ ಹಿಂಸಾಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಉಲ್ಬಣವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಕಾರಣನಾಗುತ್ತೀಯೇ; ಅಪರಾಧವು ಜರುಗಲು ಸಹಾಯಮಾಡಿದವನು ಸಹ ಅಪರಾಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯೆಂದೇ - ಎಂಬುದು ಆ ಸಾಧುವಿನ ಸೊಗಸಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಾತು. ಈಚೆಗೆ ನಡೆದ ದುರಂತವೊಂದನ್ನಿಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು: ಜೈನಮುನಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಒಬ್ಬ ಕೊಂದಿದ್ದ; ಆತನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡುವುದೇ ಅಹಿಂಸಾಮಾರ್ಗವೆಂಬ ಮೂರ್ಖವಾದವೊಂದು ಹೊಮ್ಮಿತ್ತು!
ಭಗವಂತನ ಅವತಾರಕಾರ್ಯವು ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣವ್ಯತಿರಿಕ್ತ: ದುಷ್ಟವಿನಾಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಶಿಷ್ಟರಕ್ಷಣವನ್ನು ಮಾಡುವುದಾಗುವುದು. ಶ್ರೀರಂಗಮಹಾಗುರುಗಳ ಈ ಉದ್ಗಾರ ಮಾರ್ವಿುಕವಾದುದು: ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಬೆಳಗಿಸಲು ಕೂರಸಿಯನ್ನೂ ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಬಹುದು!. ಕೂರಸಿಯೆಂದರೆ ಹರಿತವಾದ ಖಡ್ಗ. ಅಧರ್ವಿುಷ್ಠರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವುದು ಧರ್ವಿುಷ್ಠರ ಪರಮಕರ್ತವ್ಯ. ಎಂದೇ, ಕ್ಲೈಬ್ಯ(ನಪುಂಸಕತ್ವ)ವನ್ನು ಹೊಂದಬೇಡ! - ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದುದು. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಅಧರ್ಮ
ಭರಿತ-ಸಂನಿವೇಶಕ್ಕನ್ವಯಿಸುವ ಮಾತೊಂದಿದೆ (ಮಹಾಭಾರತದ್ದು): ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ಕ್ಷಮೆ-ಸಹನೆ ಎನ್ನುತ್ತಿರುವವನು ಅತ್ತ ಹೆಂಗಸೂ ಅಲ್ಲ, ಇತ್ತ ಗಂಡಸಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ (ನೈವ ಸ್ತ್ರೀ, ನ ಪುನಃ ಪುಮಾನ್)!
ಧರ್ಮತತ್ತ್ವದ ಸರಿಯಾದ ಅರಿವಿಗಾಗಿ, ಹಾಗೂ ಆ ಅರಿವನ್ನಾಧರಿಸಿದ ಪರಮಧರ್ಮದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಗಾಗಿ, ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗಕ್ಕೂ ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೇವೆನ್ನುವ ವೀರನಾರಿ-ವೀರಪುರುಷರನ್ನು ಬಹುಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿಂದು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ, ಭಾರತಮಾತೆ.
(ಲೇಖಕರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ಪ್ರವಚನಕಾರರು ಅಷ್ಟಾಂಗಯೋಗ ವಿಜ್ಞಾನಮಂದಿರಂ)