ವೇದ ದರ್ಶನ: ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿಯೇ ಏತಕ್ಕೆ ಉಪದೇಶ?

ಸದುಪದೇಶದಿಂದ, ಗುರುಮುಖೇನ, ಪರಮಾತ್ಮನ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅನುಶಾಸನವನ್ನು ಪಡೆದು, ‘‘ಜ್ಞಾತಾ’’ ಎನಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅರಿತವನು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಮಯನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ. (ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ ಸಹಸ್ರೇಷು... ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗೀತಾಸೂಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಸೂಚಿಸಿದೆ.) ಅಂದರೆ ಸರಿಯಾದ ಗುರುಶಿಷ್ಯರ ಸಂಯೋಗವೂ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಉಪದೇಶ, ಜ್ಞಾನಲಾಭ, ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿಗಳೂ, ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ಎಂದು ಭಾವ. ಇದನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ವತ್ತನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಯೇಬಿಡುತ್ತೇವೆಂದು ಹಟ ತೊಟ್ಟು ಹೊರಟವರೆಲ್ಲರೂ ನಿರಾಶೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವು ಪರ್ಯವಸಾನ ಹೊಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಹಾಗೆಂದರೆ ಉಪದೇಶವೇ ಮಾಡತಕ್ಕದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಸಹಸ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಯತ್ತ ನಡೆಯುವ ಬಯಕೆಯಾದ ಹೊರತು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಾತ್ಪರ್ಯ. ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮೋಪದೇಶವು ಕೆಲವರ ಪಾಲಿಗೇ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ‘‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು’’ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ದೂರಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೇ ದೂರಬೇಕಷ್ಟೆ? ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ, ಯೋಗವನ್ನೋ ತತ್ತೊ್ವೕಪದೇಶವನ್ನೋ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರಂತೆ, ಕ್ರೈಸ್ತ ಮಿಶನರಿಗಳಂತೆ, ಸಂಘ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವವರ ಉದ್ದೇಶ ಪ್ರಾಯಿಕವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷೇತರವಾದ ಅರ್ಥಕಾಮಪ್ರಾಪ್ತಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಣಾಮ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಬಯಲುನಾಟ್ಯಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಉಪದೇಶ ಕೊಡಲು, ವೇದಸಂದೇಶದ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರುವವರು ಬಹುಶಃ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಬಯಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜನರನ್ನು ಕೇವಲ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಮನರಂಜನೆಯ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ವಂಚಿಸಿ ಪಾತ್ರಾಪಾತ್ರ ವಿವೇಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ತಾವೂ, ಹಣ ಗಳಿಸುವುದೊಂದನ್ನೇ ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ‘‘ಏಕಾಂತೋಪದೇಶಃ ಪ್ರಥಮಮಿಹ ಗುರೋಃ ಏಕಚಿತ್ತೇನ ಧಾರ್ಯಃ’’ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದು ಧನ್ಯರಾಗಬೇಕು.