

ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಯುವಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ, ಆತಂಕ-ಖಿನ್ನತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಲಂಡನ್ನ ಕಿಂಗ್ಸ್ ಕಾಲೇಜ್ ನಡೆಸಿದ ಸಂಶೋಧನೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಂಡ ಅಧ್ಯಯನಗಳೂ ಇದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿವೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಸಂದೇಶ ನೀಡುವ ವರದಿಗಳು ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತಲೇ ಇವೆ.
ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಂತೂ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದಕ್ಕೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ. ಟೆಲಿಫೋನ್, ಟೇಪ್ರೆಕಾರ್ಡರ್, ಟಿವಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂತಾದವು ಬಂದಾಗಲೇ ಜನರು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾಗದಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವ ‘ಜಾಯಮಾನ’ವನ್ನು ತೋರಿದ್ದರು. ಈ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಎಲ್ಲ ಉಪಕರಣಗಳ ಅಂಶಗಳೂ ಮಿಳಿತವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಜನರು ವಿಪರೀತ ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ‘ಅಡಿಕ್ಟ್’ ಆದರು. ಕರೊನಾ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆನ್ಲೈನ್ ತರಗತಿ ನಡೆಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ, ಮಕ್ಕಳ ಕೈಗೂ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ಗಳು ಬಂದವು. ಎಲ್ಲ ಆಧುನಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ್ಲ್ದಂತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಇದೆ, ಒಳ್ಳೆಯದೂ ಇದೆ.
ಹೈಸ್ಪೀಡ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್, ವೈಫೈ, ಇಂಟರ್ಯಾಕ್ಟಿವ್ ಟಿವಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಯೇ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಗೂಗಲ್ ಕ್ಲಾಸ್ರೂಮ್ ಮತ್ತಿತರ ಆಧುನಿಕ ರೀತಿಯ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಕಲಿಕೆಯತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರೂ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೇ ಆನ್ಲೈನ್ನಲ್ಲಿ ನೋಟ್ಸ್ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಲು, ಸ್ಟಡಿ ಗ್ರೂಪ್ಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಉಪಕರಣಗಳು ಸಹಾಯಕವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ, ಇದೇ ವೇಳೆ, ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ, ಫೇಸ್ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್ನಂತಹ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆಗೆ ಮತ್ತು ಪಠ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರತಾದ ಹಲವಾರು ವಿಷಯ-ವಸ್ತು-ಗೇಮ್ಳೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೈಗೆಟಕುತ್ತಿವೆ. ಇವುಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ನಲ್ಲೇ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಆಟ-ಊಟ-ಪಾಠದ ಕಡೆ ಗಮನವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಮಾನಸಿಕ-ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಈಗಾಗಲೇ ಕೆಲವು ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜಿನ ಹೊರಗೆ ಮತ್ತು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಳಕೆಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಜತೆಗೆ, ಪಾಲಕರು ಕೂಡ ಮೊದಲು ತಾವು ಇದರ ಬಳಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲೂ ಇದರ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕುರಿತು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಸಮಯ ಅದರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಆರೋಗ್ಯಕರ ದೈಹಿಕ-ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಣ ತೊಡಬೇಕಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ಪಿಡುಗಾಗಿ ಬೆಳೆಯದಂತೆ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸುವುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಮತ್ತು ಯುವಜನತೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ತೀವ್ರತರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ.