ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ನನಗಿಂತ ಎಂಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯನಾದರೂ ನಮ್ಮದು ಏಕವಚನದ ಸಲಿಗೆ. ಅವನು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಲು ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಸರಳತೆ, ತೋರುಗಾಣಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ವಿನಯ, ಸಜ್ಜನಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನ. ಯಾರು ಎಲ್ಲೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಲಿ, ಬಿಂಕ ಬಿಗುಮಾನಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹಾಡಲು ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಸದಾ ಸಿದ್ಧ. ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ನನ್ನೂರಾದ ಚಿಂತಾಮಣಿಯ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಪರಿಚಿತರೂ, ಅವನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳೂ ಆದ ಕೆಲವರ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದೆ. ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜಿ, ‘ಏನಪ್ಪ, ನೀವು ನಿನ್ನೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡಿದಿರಂತೆ. ನಾನು ವಯಸ್ಸಾದೋಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಒಂದು ಹಾಡು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಪಡ್ತೀನಿ’ ಎಂದರು. ಆ ಮನೆಯವರು ‘ನೀ ಸುಮ್ಮನಿರಜ್ಜಿ, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಾಡೋರಲ್ಲ’ ಎಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ‘ಛೇ, ಛೇ, ಹಾಗನ್ನಬೇಡಿ, ಅವರು ಕೇಳೋದು ಹೆಚ್ಚೋ? ನಾ ಹಾಡೋದು ಹೆಚ್ಚೋ?’ ಎಂದವನೇ ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಎದುರು ಕೂತು, ಒಂದೆರಡು ಹಾಡು ಹಾಡಿದ. ಆಕೆಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ. ಈ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಹೃದಯವಂತಿಕೆಯೇ ಬಹುಶಃ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಗಳಿಸಿರುವ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಾರಣ. ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿಗಾಗಿ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನನ್ನು ನಾನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದಾಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ: ‘ಬಿಡಯ್ಯ, ನಾನೆಷ್ಟರವನು, ಎಸ್.ಪಿ.ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಅವರಂಥ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಾಯಕರಿಗೇ ಇನ್ನೂ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಅದೃಷ್ಟದ ಕೈವಾಡ, ನನಗದು ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಅಷ್ಟೇ.’ ಇದು ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ವಿನಯ.
