ಆ ಸಂನಿವೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ವೃಕ್ಷಗಳೂ, ಸರೋವರಗಳೂ, ಸಿಂಹ-ವ್ಯಾಘ್ರ ಗಳೂ, ಮೃಗಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಪರ್ವತಗಳೂ, ಜಿಂಕೆಯ ಮರಿಗಳೂ, ವನದೇವತೆಗಳೂ - ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೋವು ಉಂಟೇ ಆಯಿತು! ಹಾಗೆಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿಗಳೇ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ: ಕಮಲ- ರಹಿತವಾಗಿ ಸರೋವರಗಳು ಅನುಶೋಕಪಟ್ಟವು. ಸೀತೆಯ ನೆರಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾ ಸಿಂಹ- ವ್ಯಾಘ್ರ- ಮೃಗಗಳೂ ತಮ್ಮ ರೋಷವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದವು. ಶೃಂಗಗಳೆಂಬ ತಮ್ಮ ತೋಳುಗಳನ್ನೆತ್ತಿ ಪರ್ವತಗಳು ವಿಕ್ರೋಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು, ಆಗ. ಸೂರ್ಯನೂ ಮಂಕಾದನು. ಧರ್ಮವೆಂಬುದಿಲ್ಲ, ಸತ್ಯ ವಿನ್ನೆಲ್ಲಿ, ಕಾರುಣ್ಯವೆನ್ನುವುದಿಲ್ಲವಾಗಿದೆ! ಎಂದೆಲ್ಲ ಭಾವಿಸುತ್ತಾ ಜಿಂಕೆಗಳ ಮರಿಗಳೂ ಬೆದರಿ ಅತ್ತವಂತೆ! ವನದೇವತೆಗಳೂ ನಡುಗಿ ಹೋದರು-ಎಂದೆಲ್ಲಾ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ವಾಲ್ಮೀಕಿಗಳು. ಕುಜನರ ಕುಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಖುಷಿಪಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೇ?
