

ಕೆಎಸ್ನ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದ ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತಿನ ವರಸೆ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವರ 9ನೇ ಪುಸ್ತಕ ‘ನವಪಲ್ಲವ’ ಬಿಡುಗಡೆ. ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಸಭೆ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿತ್ತು. ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದವರು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಕವಿ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅಡಿಗರು. ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನಾಡಿದ ಅಡಿಗರು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ, ‘ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ನವ ಪಲ್ಲವ -ಹೊಸಚಿಗುರು ಬರ್ತಾ ಇದೆ’ ಎಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಎಸ್ನ, ‘ನವ ಪಲ್ಲವ ಒಂಬತ್ತನೇ ಪುಸ್ತಕ, ಹೊಸ ಚಿಗುರಲ್ಲ’ ಅಂದರು. ಇಡೀ ಸಭೆ ಕರತಾಡನ ಮಾಡಿತು. ಇದು ಅವರ ವರಸೆ.
ಒಂದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಈಚೆಗೆ ಪುತಿನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ರಾ ಅಂದ್ರು. ಹೋಗಿದ್ದೆ, ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ ಸುಮಾರು.. ಅಂದೆ. ನಿರ್ಭಾವುಕ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೆಎಸ್ನ ಹೇಳಿದರು: ‘ಮೂಗೂ ಸುಮಾರೇ!’ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವರ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಹೊಳೆಯಿತು. ಪುತಿನ ಅವರು ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೋ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ‘ಕೆಎಸ್ನ ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯ ಕವಿ, ಆದರೆ ‘ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ’ಗೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟರು. ಅದು ದಾಂಪತ್ಯ ಗೀತೆ, ವಿಶೇಷ ಏನಿಲ್ಲ’ ಎಂದಿದ್ದು ಇವರವರೆಗೂ ತಲುಪಿತ್ತು. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಪರಿಮಳ ತಿಳಿಯಲು ಮೂಗೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಅದಕ್ಕೆ ಇವರ ಚಾಟೋಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಪುತಿನ ಅವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅವರು ‘ಕೆಎಸ್ನ ನಿಜವಾದ ಕವಿ. ಬೈಬೇಕಾದರೂ ಕಾವ್ಯ ಬರುತ್ತೆ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದರು.
ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ 80ನೇ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಕೆಎಸ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ. ನನ್ನ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ. ರಾಮಚಂದ್ರ ಶರ್ಮಾ ಉದ್ಘಾಟಕರು. ಅವರು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ‘ಕೆಎಸ್ನ ಕಾವ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು ಅಂದರು. ಅದು ತಪು್ಪ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕವಿತೆ ರಚಿಸಬೇಕು. ಕಾವ್ಯ ಒಂದು ತಪಸ್ಸು’ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಕೆಎಸ್ನ, ‘ಶರ್ಮ ಅವರು ಕಾವ್ಯ ಒಂದು ತಪಸ್ಸು ಅಂದ್ರು. ಅದರ ವಿಳಾಸ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಹೋಗಿ ಬರ್ತೀನಿ’ ಅಂದ್ರು. ಹೀಗೆ ಕಡಿಮೆ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿದಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅವರು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ‘ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು’ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ.