

ಒಂಬತ್ತು ದ್ವಾರಗಳ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ತೊಡಗಿದ ನಂತರ ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಆ ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಂಡನು. ಅವಳು ಹಾಡಿದಾಗ, ಅವನು ಕೂಡ ಹಾಡಿದನು. ಅವಳು ನಕ್ಕಾಗ ಅಥವಾ ಅಳುವಾಗ, ಅವನು ಕೂಡ ನಕ್ಕನು ಅಥವಾ ಅತ್ತನು. ಅವಳು ಓಡಿದಾಗ ಅಥವಾ ನಿಂತಾಗ, ಮಲಗಿದಾಗ ಅಥವಾ ಕುಳಿತಾಗ, ಅವನು ಕೂಡ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವಳು ಕೇಳಿದಾಗ ಅಥವಾ ನೋಡಿದಾಗ, ವಾಸನೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅಥವಾ ಮುಟ್ಟಿದಾಗ, ಅವನು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದನು.
ಅವನು ಯಶಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು ಮತ್ತು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ದುಃಖಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭ್ರಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರಂಜನನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ. ಮಹಾನ್ ಬಿಲ್ಲುಗಾರನೂ ಆದ ಪುರಂಜನನು ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ವೇಗದ ರಥದಲ್ಲಿ ಪಂಚಪ್ರಸ್ಥ ಕಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟ ಪುರಂಜನನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯಾಡಿದ.
ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು, ನಿರಂತರ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನು. ಅವನು ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಕೊಂದನು. ಅತ್ಯಂತ ದಣಿದು, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಅರಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಸ್ನಾನ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ, ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿ ಕೊಂಡನು. ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಮತ್ತು ಬೇಟೆಯಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಸಮಾಧಾನ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದನು ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುವ ತನ್ನ ಸಿಹಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಅವಳ ಹೃದಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗೆದ್ದನು. ಕ್ರಮೇಣ ತನ್ನ ಸಂತತಿ, ಮನೆ, ಖಜಾನೆ, ಅವಲಂಬಿತರ ಮೇಲೆ ಆಳವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೌಕಿಕ ಚಿಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡನು.