ಮಾನವಲೋಕದ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯು ಪಿತೃಲೋಕದ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಸಮ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾವು 365 ದಿನಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ ಅದು ಪಿತೃಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸಿದಂತೆ. ದೈವಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಮರೆತರೂ ಶ್ರಾದ್ಧಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಪಿತೃಗಳು ಸ್ಥೂಲಶರೀರಿಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಶರೀರದಿಂದ ಇದ್ದುಕೊಂಡೇ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡುವ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಿತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಪಿತೃಕಾರ್ಯವು ಮಾತಾ-ಪಿತೃಗಳಿಗಲ್ಲದೆ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ, ಮುತ್ತಜ್ಜ-ಮುತ್ತಜ್ಜಿಯರಿಗೆ ಹಾಗೂ ರಕ್ತಸಂಬಂಧ ಇರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸದ್ಗತಿಯಾಗಿ, ಕುಟುಂಬವರ್ಗದವರಿಗೆ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಅವರು ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡುವರು. ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ವಿವಾಹ, ಸಂತಾನ, ಸುಖ ಹಾಗೂ ಧನಲಾಭಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ. ಹಿರಿಯರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಿದ ಹಸು, ಆಡು, ನಾಯಿ, ಗಿಡ-ಮರಗಳ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಯೂ ತರ್ಪಣವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಜಾತಕದಲ್ಲಿ ಪಿತೃದೋಷ, ಪಿತೃಶಾಪ ಎಂಬುದು ಬರುವುದು. ಈ ದೋಷಗಳೆಂದರೆ ಸಂತಾನಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ, ಮಾಂಗಲ್ಯಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ, ಮನೆಯ ಏಳಿಗೆಗೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಆಗ ಜಾತಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ದೋಷವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಮಹಾಲಯ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯಾದ ಇಂದು (ಸಂಜೆ 04.51ರ ಒಳಗೆ) ಶ್ರದ್ಧಾ-ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಿತೃಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮುಖ್ಯವೇ ಹೊರತು ಆಡಂಬರ, ತೋರಿಕೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಚಾರವಲ್ಲ.
