ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಅಪರಿಮಿತ ಅರಿವು. ಬ್ರಹ್ಮ ಜ್ಞಾನದ ಒಂದು ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ, ಅದು ಅಂಗೈುಲ್ಲಿರುವ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಯಂತೆ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಗಮನಿಸಬಲ್ಲದು.) ‘ಆ ಪರಮಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅನಂತ. ಅಲ್ಲಿ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯಗಳ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಬಂಜೆಯ ಮಗನನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಹಾಗೆ. (ಬಂಜೆಗೆ ಮಗನಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಗನಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಬಂಜೆಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಂಜೆಯ ಮಗ ಎಂಬುದೇ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಂಭವ. ಹಾಗೆಯೇ ಪರಮಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಸಂಭವ.) ಆ ಪರಮಾಕಾಶವನ್ನು ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆರಂಭವಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅದು ಶಾಂತ ಸ್ವರೂಪವುಳ್ಳದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭ್ರಾಂತಿ (ಅಜ್ಞಾನ) ಇಲ್ಲ. ದೈಶಿಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನಲ್ಲೇ ತಾನು ನಿಂತುಕೊಂಡಿದೆ’. (ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿಲ್ಲ.) ‘ವಿಮಲವಾದ ಆ ಪರಮಾಕಾಶದ ಅನಂತತೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಬಹುದು - ಶಿಲೆಯು ಮೇಲಿಂದ ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಗರುಡ ರಾಜ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಊರ್ಧ್ವಮುಖವಾಗಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇವೆರಡೂ ಒಂದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಭೇಟಿಯೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. (ಇಲ್ಲಿ ಮೇಲಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಶಿಲೆ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಗರುಡ, ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.) ಕಲ್ಪದ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ಶಿಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಗರುಡ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ಭೇಟಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿಸಲು ಗಾಳಿಯು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಒಂದೇ ಸಮನಾಗಿ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿಂದ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದ ವರೆಗೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಂದರೆ ಶಿಲೆ ಮತ್ತು ಗರುಡ ಇವುಗಳಿಗೆ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಗಾಳಿಯು ಬೀಸುವ ಮೂಲಕ ಉತ್ತೇಜಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಶಿಲೆ ಮತ್ತು ಗರುಡ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಅಪರಿಚ್ಛಿನ್ನವಾದ ಅನಂತವಾದ ಆಕಾಶವಾಗಿದೆ ಅದು’.
