ಕಡು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ ರಾಜನೊಬ್ಬ ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಬಂದ ರಾಜಪದವಿಯನ್ನೇ ಸ್ವಯಾರ್ಜಿತವೆಂಬಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ತನ್ನ ಹಾಗೂ ಪರಿವಾರದವರ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಜನರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿ, ಜೀವನಭದ್ರತೆಯೂ ಇಲ್ಲವಾಗಿ ರಾಜ್ಯವೆಲ್ಲ ಅರಾಜಕವಾಯಿತು. ರಾಜನ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮನೋಭಾವನೆಗೆ ರೋಸಿ ಹೋದ ಜನ ಅದೊಂದು ದಿನ ರಾಜಭವನಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಅವರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜ ಕಾಡನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಯಿತು. ಬೆಳಗಾದಾಗ ಮೊದಲು ಅವನಿಗೆ ಚಿಂತೆಯಾಗಿದ್ದು ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡು. ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಕಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು. ಮರುಕ್ಷಣ ಬಾಯಾರಿದಂತಾಯಿತು. ಕಣ್ಣೆದುರೇ ತಿಳಿನೀರಿನ ಝುರಿಯಿದೆ. ಯಥೇಚ್ಛೆಯಾಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದಾದ ಮೇಲೆ ಆತನಿಗೆ ತನ್ನ ಪರಿವಾರದವರ ನೆನಪಾಯಿತು. ‘ನಾನೇನೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರ ಕಥೆಯೇನಾಗಿರ ಬೇಡ? ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದವರನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲ, ನಾನೆಂಥ ಸ್ವಾರ್ಥಿ?’ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನಾಚಿಕೆ ಪಟ್ಟಕೊಂಡ. ಸುತ್ತಲೂ ಗಮನಿಸುತ್ತ ‘ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಇಷ್ಟು ಉದಾರವಾಗಿ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ತಾನೀಗ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಂತಾಯಿತು. ಅಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಸುತ್ತಣ ಜನ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಲು ತಾನು ಕೂಡ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಉದಾರಿಯಾಗಬೇಕು’ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಗೌರವ ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯಲು ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಪರಹಿತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.
