ಅಗ ಕಳ್ಳ, ‘ಎಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾರಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಕಳ್ಳನಿಗೆ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಮುಂದೆಂದೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಬಾರದು, ದುಡಿದು ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬದಲಾದ. ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವವರು ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕದಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ, ಮೈಗಳ್ಳತನ ಸುಂದರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಕದಿಯುತ್ತದೆ. ಊಟ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು, ರೈತನಾಗಲು ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ನೆರಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು, ಮರ ನೆಡಲು ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು. ದುಡಿಯುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ಜೀವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕೆ ಹೊರತು ಸಂಪಾದನೆಯೇ ಜೀವನ ಆಗಬಾರದು. ಸಂಪತ್ತು ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ ನಮಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂದಿರುತ್ತೆ ಅದೇ ರೀತಿ ಹೋಗುತ್ತೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು. ಸಂಪತ್ತು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು, ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧಿಸಲು, ಅನರ್ಥಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಪಾರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಸಿದ್ಧಿಸಿ ಕೊಡಲು ಮನಸ್ಸೇ ಕಾರಣ. ಅದು ರಾಮನೂ ಹೌದು ರಾವಣನೂ ಹೌದು. ಶಂಕರನೂ ಹೌದು, ಭಯಂಕರನೂ ಹೌದು. ಇದನ್ನರಿತು ಕೈತುಂಬ ಕೆಲಸ, ಬಾಯಿ ತುಂಬ ದೇವರನಾಮ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುವುದು ನೆಮ್ಮದಿ ಬದುಕಿನ ರಾಜಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.
