‘ಡೊಳ್ಳು’ ಚಿತ್ರವು ಭದ್ರ ಎಂಬ ಡೊಳ್ಳುವಾದಕನ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಡೊಳ್ಳು ಬಾರಿಸುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಮಗ ಮುಂದುವರಿಸಲಿ, ಅದರ ಮೂಲಕ ಶಿವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮನೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಿ ಎಂಬುದು ಅವನಪ್ಪನ ಆಸೆ. ಆದರೆ, ಡೊಳ್ಳು ಬಾರಿಸಿದರೆ ಹೊಟ್ಟಪಾಡು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರ ವರಸೆ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತರೆ ಜೀವನ ನಿಂತನೀರಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಬೇಸರದಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪಟ್ಟಣ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತ ಹಳ್ಳಿ ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಭದ್ರ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಡೊಳ್ಳು ನುಡಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಅವನ ಆಸೆ ಈಡೇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳು ನುಡಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ನಿಂತು ಹೋಗುತ್ತದಾ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಚಿತ್ರ ನೋಡಬೇಕು. ‘ಡೊಳ್ಳು’ ಚಿತ್ರವು ಅಪ್ಪ-ಮಗನ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ಕಥೆ ಎಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅನಿಸಿದರೂ, ಅದು ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಡೊಳ್ಳು’ ಎಂಬ ಜಾನಪದ ಕಲೆಯ ಇವತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಣ ಇದೆ. ಆ ಕಲೆ ಕ್ರಮೇಣ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಿದೆ. ಯುವಕರು ಹಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು, ಪಟ್ಟಣ ಸೇರುತ್ತಿರುವ ಕಥೆ ಇದೆ. ಜಾನಪದ ಕಲೆಗಳು ತೆರೆಮರೆಗೆ ಸರಿದು, ಆ ಕಲೆಗಳನ್ನು ಆಧುನೀಕರಣ ನುಂಗುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಥೆ ಇದೆ. ಹಳೆಯದನ್ನು ಬಿಡಲಾರದ, ಹೊಸದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಹತಾಶೆ ಇದೆ. ಡೊಳ್ಳು ಬಾರಿಸುವ ಕಲೆ ಕೇವಲ ಗಂಡಸರಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಕಳಕಳಿ ಇದೆ. ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಸಹ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರ ವಿಭಿನ್ನವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
