ಸೊಪ್ಪು ಸೇವಿಸಿ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ

ಸುಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ಕೃಷಿ ಮೈತ್ರಿಕೂಟ (ಆಶಾ) ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಮುಕ್ತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಸಾರಾಂಗ ವತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತ ಗಂಗೋತ್ರಿ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಿರುವ ಕಿಸಾನ್ ಸ್ವರಾಜ್ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಶನಿವಾರ ‘ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಳೆನಾಶಕ ಸಹಿಷ್ಣು ಬೆಳೆಗಳಿಂದ ಎದುರಾದ ಆತಂಕಗಳು’ ಕುರಿತ ವಿಚಾರಸಂಕಿರಣದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಸೊಪ್ಪಿನ ಲೋಕ ದೊಡ್ಡದು. ಸುಮಾರು 350-400 ತಿನ್ನುವ ಸೊಪ್ಪು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು 4 ರಿಂದ 5 ರೀತಿಯ ಸೊಪ್ಪು ಮಾತ್ರ. ದುಡ್ಡಿದ್ದವರು ದೊಡ್ಡವರಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಸೊಪ್ಪು ಸೇವಿಸಿ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡವರು ದೊಡ್ಡವರು. ಪೋಷಕಾಂಶ ಮತ್ತು ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸೇವಿಸಬೇಕು ಎಂದರು.

ಪ್ರಕೃತಿ 365 ದಿನಕ್ಕೂ ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಸೊಪ್ಪು ನೀಡಿದೆ. ಅದು ಕೂಡ ಆಯಾಯ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೊಪ್ಪು ನೀಡಿದೆ. ಬೇಸಿಗೆ, ಚಳಿ ಹಾಗೂ ಮಳೆಗಾಲದ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೊಪ್ಪು ನೀಡಿದೆ. ಜತೆಗೆ ಪ್ರದೇಶವಾರು ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಸೊಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಕರುಣಿಸಿದೆ. ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಬಯಲುಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ, ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಸೊಪ್ಪು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಬಯಲುಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸೊಪ್ಪು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಬಯಲುಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಳೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವ ಗುಣ ಈ ಭಾಗದ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಇದೆ ಎಂದರು.

ನಮ್ಮ ಆಹಾರ, ಆರೋಗ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಕಳೆಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಆಹಾರಗಳು. ನಾವು ಬೇರೆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕಳೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ನಮ್ಮ ಕಳೆಗಳಿಗೆ ಬದುಕುವ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ಅವು ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಬೀಜ ಬಿತ್ತನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆಹಾರ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಬರಗಾಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವಂತಹ ಬೆಳೆಗಳಿವು. ಕಳೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು.

ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸೊಪ್ಪಿನ ತಳಿಗಳು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು. ತಾನಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಳೆ ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದ ನೂರಾರು ಸೊಪ್ಪಿನ ತಳಿಗಳು ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿವೆ. ನಾರಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಸೊಪ್ಪು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ಮಲಬದ್ಧತೆ, ಮಧು ಮೇಹ, ರಕ್ತಹೀನತೆ, ಅಪೌಷ್ಟಿಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಹಳೆಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದರು.

ಹಿಂದೆ ರೈತರು ಉಳುಮೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ರೀತಿಯ ಕಳೆಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಆಹಾರವಾಗಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ನಮ್ಮ ರೈತರಿಗೆ ಅವು ಕಳೆ ಎಂದು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಆಹಾರದ ಸೊಪ್ಪು ಎಂದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಯಾವಾಗ ನಾವು ಸೋಮಾರಿ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾಗ ಕಳೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದರು.

ಹಿಂದೆ ಮಳೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಉಳುಮೆ ಮಾಡಿ ರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಅದರಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಬಹುದಾದ ಶೇ.60-70ರಷ್ಟು ಕಳೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜತೆಗೆ ಅದೇ ಕಳೆ ನಮ್ಮ ಬೆಳೆಗೆ ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿಯೂ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಯಾರೂ ಉಳುಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅಹಾರ ಮಾದರಿಯ ಕಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದರು.

ಕಡೆಯ ಜೇನುಹುಳು ಸತ್ತ 2 ವರ್ಷದ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯ ಸಂತತಿಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಕಡೆಯ ಜೇನುಹುಳುವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದೂ ನಾವು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಜೇನುಹುಳು ಬೇಕು. ಮಾವು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೂ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ವೇಳೆ ಅಗತ್ಯ ಇರುವ ಜೇನುಹುಳುಗಳನ್ನು ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ಸಾಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಜೇನುಹುಳು ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂದರೆ ಸೊಪ್ಪಿನ ಮಾದರಿ ಕಳೆಗಳ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ ಎಂದರು.

ವಿದೇಶಿ ತಳಿ ಹಾಗೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಕಳೆಗಳು ಹಾಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಮತ್ತೆ ಕಳೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು. ರಸಗೊಬ್ಬರ, ಔಷಧಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಆಗ ಆಹಾರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದರು.

ಇದೇ ವೇಳೆ ಹೊಲ,ಬೇಲಿ, ಗದ್ದೆ, ಕಾಡು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆ ಬದಿ ಸಿಗುವ ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಸೊಪ್ಪಿನ ತಳಿಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು.

ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪುರಸ್ಕೃತ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕೃಷಿಕ ಸುಭಾಷ್ ಶರ್ಮ ಮಾತನಾಡಿ, ಕಳೆ ಸಹಿಷ್ಣು ಕುಲಾಂತರಿ ತಳಿಗಳು ರೈತರ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬರಲು ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಗಳು ಹೇಗೆ ರೈತರಿಗೆ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಕೃಷಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಕಳೆಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ತೇವಾಂಶ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ನೆಲ ಫಲವತ್ತತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ.

ರೈತ ತನ್ನ ಬೆಳೆ, ಕಳೆ, ಕೃಷಿಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಇವರ ಜತೆ ಸುಮಧುರ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಬೇಕು. ನನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಲಾಭದ ಶೇ.25 ಲಾಭವನ್ನು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ನೀಡುವೆ ಎಂದರು.

ತಜ್ಞರಾದ ಸೌಮಿಕ್ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ, ಡಾ.ರಾಮು ಇದ್ದರು.