ಜಗತ್ತಿನ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ ನಾಶವಾಗಿವೆ. ಭೂಭಾಗ ಅಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಎದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ನಾಮಾವಶೇಷ. ಸುಮೇರಿಯಾ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಪ್ರಷ್ಯಾ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಅಮೇನಿಯಾ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಇತ್ತೀಚಿನ ಝೆಕೋಸ್ಲೊವೇಕಿಯಾ ಹಾಗೂ ಯುಗೋಸ್ಲೊವಿಯಾ? ಎನ್ನಾವೋ, ಆಸ್ಟೆಕ್ಸ್ ಜನಾಂಗಗಳ ದೇಶವೋ? ಯುಎಸ್ಎಸ್ಆರ್ ಎಂಬ ದುರಂತ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ವಿಲೀನವಾಗಿ, ಬೇರೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಯಾವವು? ‘ರಾಷ್ಟ್ರಗಳುದಿಸಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಳಿಯಲಿ, ಹಾರಲಿ ಗದ್ದುಗೆ ಮುಕುಟಗಳು. ಹಕ್ಕಿ ಹಾರುತಿದೆ ನೋಡಿದಿರಾ?’ ಎಂದರಲ್ಲ ಬೇಂದ್ರೆ? ತ್ರಿಕಾಲ ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲವೆ? ಕಾಲಪಕ್ಷಿಯ ರೆಕ್ಕೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಿಹೋದವು. ಅಭಿಸಾರ, ಅಂಧಿ, ಪುಷ್ಕಲಾವರ್ತ, ತಕ್ಷಶಿಲೆ, ಆದಟ್ಟ, ದರದ, ಇತ್ತ, ಚೇದಿ, ಮಗಧ, ಪಾಂಡ್ಯ, ಚೋಳ, ಚೇರ- ಇವು ಆಗ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜ್ಯಗಳೆನಿಸಿ, ‘ಒಂದು ಭಾರತ’ ಎಂಬ ಪುರುಷಾರ್ಥ ಸಮ್ರಗತೆ ಭಾವನೆ, ಬೆಸುಗೆ, ಧ್ಯೇಯ, ತಳಪಾಯಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅರಳಿದವು. ಬಹುಮನಿಯೋ? ಇಂಥವು ಜಗದ್ವಾ್ಯಪೀ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿವೆ. ಈಗ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ‘ಭಾರತ’ ಎಂಬುದೊಂದು, ಯಾವುದೇ ವಿಕಾರಾಕಾರಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ನಾಶ ಮಾಡಲು ಸಂಘಟಿತ ದುರುಳ ಯತ್ನಗಳು ಶತ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದೂ ಇನ್ನೂ ಜೀವ ಹಿಡಿದು ಉಳಿದಿದೆ. ಸಿಡಿದು ಹೋದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸಿಡಿದ ಕಿಡಿಯಂತೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಜ್ವಲಿಸಿ, ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ಬೂದಿಯಾದಂತೆ, ನಾಶದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದೆ. a circle without a centre and periphery ‘ಕೇಂದ್ರವಾಗಲೀ, ಪರಿಧಿಯಾಗಲೀ ಇಲ್ಲದ ವೃತ್ತದಂತೆ’ ಎಂದರೆ ತಿಳಿಯುವುದೇ? ನೋಡಿ. ಕಾರಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸೋಣ. ಮನುಷ್ಯರಂತೆ, ಜನ ಸಮುದಾಯಗಳಂತೆ, ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೂ, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಸ್ವಂತಿಕೆ, ಸ್ವಸ್ವರೂಪ, ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇದ್ದರೆ, ಅವು ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸತ್ತು ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಧ್ಯೇಯವೆಂಬುದು ಅಮೂರ್ತ, ಐಡಿಯಲ್, ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಎಂಬುದು. ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಎಂಬ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕು. ಧ್ಯೇಯ ಹೋದರೆ ಸಾವು. ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೆ ಮರಣ, ಹೆಣ. ಇದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವ ಸತ್ಯ.
