ನಮ್ಮಲ್ಲಿ? ವ್ಯಾಸರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಇದೆಯೇ? ವಾಲ್ಮೀಕಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ? ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ಇದೆಯೇ? ‘ಸಾವರ್ಕರ್’ ಎಂದರೆ ಕಿಡಿಕಾರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗೆ ಮಾವೋ ಬೇಕು, ಸ್ಟಾಲಿನ್ ಬೇಕು, ಸೋನಿಯಾ ಬೇಕು-ಸುಭಾಷ್ ಬೇಡ, ಶ್ಯಾಂಪ್ರಸಾದರು ಬೇಡ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಗುರು ಗೋವಿಂದ ಸಿಂಗರು ಬೇಡ, ಶಿವಾಜಿ ಬೇಡ-ಬರೀ ನೆಹ್ರೂ ಕುಟುಂಬದ ಭಜನೆ ಸಾಕು. ಎಲ್ಲೂ ನೆಹ್ರೂ, ಇಂದಿರಾ, ರಾಜೀವ್, ಸಂಜಯ್ ಇವರ ಹೆಸರುಗಳೇ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ. ಹೇಳಿ, ನಮಗೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಇದೆಯೇ? ಅಯ್ಯಾ ಜಪಾನೀಯರ ಮೂಲಧರ್ಮ ‘ಷಿಂಟೋ’. ಅದು ಹಿಂಟೋ, ಹಿಂದೋ, ಹಿಂದೂ ಎಂಬುದರ ಅಪಭ್ರಂಶ. ಅವರು ಪಿತೃಪೂಜಕರು. ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಗೋಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ನಾರಾಯಣ ಬಲಿ’ ಹಾಕಿ, ಗತಿಸಿದವರ ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಶೋಕನ ನಂತರ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿತು. ಒಂದು ಭೇಟಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರು ಅವರಿಗೆ ಗೀತೆಯನ್ನೂ, ‘ಧಮ್ಮಪದ’ ಬೌದ್ಧಗ್ರಂಥವನ್ನೂ ಕಾಣಿಕೆ ಇತ್ತದ್ದು ನಿಮಗೆ ಮರೆತಿರಬಹುದು! ಜಪಾನೀಯರು ಜರ್ಮನಿಯವರಂತೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರು, ಕುಶಲರು, ನಿರ್ವಣದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು. ಮಹಾಯುದ್ಧಾನಂತರ ಎರಡು ತುಂಡಾಗಿಯೂ, ಆಮೇಲೆ ಒಂದಾದ ದೇಶ. ಜರ್ಮನಿಯಂತೆ! ಉದ್ದಿಮೆ, ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಯುತ್ತ ಸೃಷ್ಟಿ, ವ್ಯವಸಾಯ, ಭೂಕಂಪ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಬೀಳದ ಕಟ್ಟಡವಾಸ್ತು ನಿರ್ಮಾಣ ನೈಪುಣ್ಯ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ, ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳ ದೇಶ ಅದು. ಸೋಮಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ! ‘ಅನ್ನಭಾಗ್ಯ, ಕನ್ನಭಾಗ್ಯ, ಸ್ಮಶಾನಭಾಗ್ಯ’ಗಳು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ; ಸೋಮಾರಿತನಕ್ಕೆ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು! ಅಲ್ಲಿ ‘ಬಂದ್’ಗಳು ತೀರಾ ಅಪರೂಪ! ಅಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳ ಕಾಟ ಇಲ್ಲ. ಕಾನೂನು ಬಿಗಿಯಾಗಿದೆ. ಯಾರೂ ಕುರಾನ್ ಒಯ್ಯುವಂತೆ ಇಲ್ಲ. ಮತಾಂತರ ಹಾವಳಿ ಇಲ್ಲ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಪಾನ್ ತಪು್ಪ ಮಾಡಿ, ವಿಷಮಕೂಟ ಸೇರಿತ್ತು. "Pearl harbor' ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಜಪಾನೀ ಸಿಪಾಯಿಗಳ ಸಾಹಸಗಾಥೆ ನೆನೆಯುವಂಥದ್ದು. ಚೀನಾಕ್ಕೂ, ಜಪಾನಿಗೂ ಎಂದೆಂದೂ ವೈರ. ಈಗ ಜಪಾನ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ. ತೈವಾನ್, ಹಾಂಕಾಂಗ್, ಜಪಾನ್, ವಿಯೆಟ್ನಾಂ-ಯಾರಿಗೂ ಚೀನಾ ಕಂಡರೆ ಆಗದು. ಭಾರತ ಈ ದೇಶಗಳೊಡನೆ ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತ, ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ನೌಕಾಪಡೆಗೂ, ಸರಕು ಸಾಗಣೆಗೂ ಪ್ರಬಲ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಸಂಭವ ಚೀನಿಯರಿಗೆ ತಲೆನೋವು!
