ಕೆಲವರು ಇಮೋಜಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ರೂಢಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಅಪ್ಪುಗೆ ನೀಡಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಖುಷಿ, ಹಗ್ಗಿಂಗ್ ಇಮೋಜಿ ಕಳಿಸುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಇಮೋಜಿ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಮೋಜಿಗಳ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತಿನಿಂದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಕುವಂತೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ. ಚಾಟಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜತೆ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ನಗುತ್ತಿರುವ ಇಮೋಜಿ ಕಳಿಸಿ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಂಬಿಸಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಭಾವನೆಯನ್ನು ಫೇಕ್ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಇಂಥ ಸತ್ಯ-ಸುಳ್ಳು ಯಾವುದೆಂಬುದರ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಯಾವುದೆ ಮುಚ್ಚುಮರೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಸದಾ ಜತೆಗಿದ್ದ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹತ್ತಾರು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಂಬರ್ ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ ಲಿಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನೀನು ಹೇಗಿದಿಯಾ, ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದಿಯಾ? ಎಂದು ಕೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುವುದು, ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದ ಮೆಸೇಜ್ಗೂ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವುದು. ಹೀಗಾದಾಗ ನಾವು ಹೇಳಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೇ ಮರೆತು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಬೆಳೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಾಗ್ಯೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಫೇಸ್ಬುಕ್/ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಸ್ಟೋರಿಗಳಿಗೆ ಲೈಕ್-ರಿಯಾಕ್ಷನ್-ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೇವಲ ಲೈಕ್-ಶೇರ್ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಸಂಪರ್ಕ ಉಳಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಬಾಂಧವ್ಯ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಲೈಕ್-ಕಮೆಂಟ್ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುವ ಬದಲು ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಕೆಲ ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿ, ಲೈಫ್ ಅಪ್ಡೇಟ್ಸ್ ನೀಡಿ, ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದು ಸುಖ-ದುಃಖ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ನನ್ನ ಜತೆ ಒಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ-ಧೈರ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ.
