ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ವಿಜೇತನೂ, ತನ್ನ ಕತ್ತನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಪದಕ ಅವನದಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನೇ ಎಲ್ಲ ಎಂಬ ಮೇಲರಿಮೆಯೂ ಸಲ್ಲ, ನಾನು ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೀಳರಿಮೆಯೂ ಬೇಡ. ನಾವೇನು, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೆಷ್ಟು ಎಂಬುದರ ಪರಿಚಯ ಮೊದಲು ನಮಗಿರಲಿ. ಸಾಧಿಸಿದುದು ಕೈ ಅಗಲ, ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದುದು ಜಗದಗಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ಇದ್ದವನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಗತಿ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಹೇಳಿದರು. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಜಂಭದಿಂದ ಹೇಳಿತಂತೆ - ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡದ ವಸ್ತುವೇ ಇಲ್ಲ, ತಕ್ಷಣ ಕತ್ತಲೆ ಕೇಳಿತಂತೆ - ಓ ಬೆಳಕೇ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಎಂದಾದರೂ ನೋಡಿರುವೆಯಾ? ಕತ್ತಲೆಯ ಈ ಮಾತಿಗೆ ಸೂರ್ಯನಲ್ಲೂ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲವಾಯಿತು. ಕೆಲವರಿಗಂತೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರ, ಅಂತಸ್ತು, ಸೊತ್ತು, ಸಂಪತ್ತು ಬಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಜಂಭ. ಅದಕ್ಕೇ ನೋಡಿ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಮಾಂಸಖಂಡಗಳು ಉಕ್ಕು, ಆಗ ನಮಗೆ ಏನೋ ಸೊಕ್ಕು! ಆದರೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಸುಕ್ಕು. ನೋಡಿ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಕ್ಕು. ಆಗಂತುಕನೊಬ್ಬ ಬುದ್ಧನನ್ನು ಕೇಳಿದ: ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ನೀವು ಏಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಳಗೆ ಕೂರುತ್ತೀರಿ? ಬುದ್ಧನ ಮಾರ್ವಿುಕ ಉತ್ತರ: ಕೆಳಗೆ ಕೂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದಿಗೂ ಬೀಳೋದಿಲ್ಲ! ಆದುದರಿಂದ ನಾವು ಸಮರ್ಥರಾಗಿ ಇರುವುದರ ಜತೆ ನಿಗರ್ವಿಗಳೂ ಆಗಿರಬೇಕು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದ ಬದಲು ನಾನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಲ್ಲರು ಎಂಬ ವಿನಮ್ರತಾ ಭಾವವಿರಲಿ. ಇಂತಹ ವಿನಯವಿದ್ದರೆ ವಿಜಯವೂ ನಮ್ಮದೇ. ಚಹಾ ತುಂಬಿದ ಲೋಟದೊಳಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚಹಾ ತುಂಬಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಅಹಂಕಾರ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಕಲಿಯದು. ಮೇಲಾಗಿ ಅಹಂಕಾರ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿನಯ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
