ಸೇನೆ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಶೆಹ್ಬಾಜ್ ಶರೀಫ್ರೇನೋ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರು. ಅದರಿಂದಾಗಿ ಕನಸು ಕಾಣತೊಡಗಿದ್ದು ಅಣ್ಣ ನವಾಜ್ ಶರೀಫ್. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಜೈಲು ಸೇರಿ, ಅನಾರೋಗ್ಯದ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಜಾಮೀನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಲಂಡನ್ಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದ ನವಾಜ್ ಶರೀಫ್ ಈಗ ತಮ್ಮ ಶೆಹ್ಬಾಜ್ ಶರೀಫ್ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ತನಗ್ಯಾವ ತೊಂದರೆಯೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವ ಕನಸನ್ನೂ ಕಂಡರು. ಆದರೆ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವೆರಡಕ್ಕೂ ನವಾಜ್ ಕಂಡದ್ದು ಇಮ್ರಾನ್ ವಿರುದ್ಧ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ದಾಳವಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ಜತೆಗೆ, ಬದಲಾದ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಚೀನಾ-ಪರ ನವಾಜ್ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಾಡಲು ‘ತಯಾರಾಗಿರುವ’ ಶೆಹ್ಬಾಜ್ ಶರೀಫ್ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಭಾರತಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸಿ ಅವೆರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದಿಂದ ಚೀನಾವನ್ನು ಹೊರಗಟ್ಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿವುದು ಇಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಸಾಮರಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ. ಅಮೆರಿಕದ ಈ ನೀತಿಗೆ ಅಸ್ತು ಎನ್ನದೇ ಪಾಕ್ ಸೇನೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಇಮ್ರಾನ್ ಖಾನ್ರಿಗೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಬಾಗಿಲೇ ಬಂದ್ ಆಯಿತು, ನಂತರ ನವಾಜ್ ಶರೀಫ್ರಿಗೆ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಪದವಿಯ ಮೆಟ್ಟಲು ಏರಲಾರದ ಎತ್ತರವಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಹೀಗೆ ಆರ್ವಿು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕ ಎಂಬ ಎರಡು ‘ಅ’ಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಎಂದಿನಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸತೊಡಗಿವೆ. ಇದು ಮೊದಲ ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಅ ಅಲ್ಲಾಹ್ಗೂ ಸಮ್ಮತವಾಗಿರುವಂತೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕ್ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮ್ಮತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ, ಆದರೆ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿನ ಬೇರೆಯೇ ವಾಸ್ತವಗಳಿಂದಾಗಿ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗದೇಹೋದ ಜರ್ದಾರಿಯವರೇ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲ ‘ನಿರ್ಣಾಯಕರೂ’ ಏಕಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನದೇ ಪಿಎಂಎಲ್ಎನ್-ಪಿಪಿಪಿ ಸರ್ಕಾರವೇ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಭಾರತದ ‘ಅದೃಷ್ಟ’ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗದೇ ಇರಲಾಗದು. ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ, ಪಾಕ್ ಸೇನೆ, ಪ್ರದಾನ ಮಂತ್ರಿ, ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾರತವನ್ನು ಓಲೈಸುವ ಅಭೂಪೂರ್ವ ಕಾಲ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಇದು ಭಾರತದ ರಕ್ಷಣಾ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಆ ಕುರಿತಾಗಿ ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರದ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸಬಹುದು? ಅದು ಬೇರೇಯೇ ಚರ್ಚೆಯ ವಸ್ತುವಿಷಯ.
