ಲಂಕೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿ ಶ್ರೀರಾಮನು ಸೀತಾಮಾತೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಪಿಸೈನ್ಯದ ಹೆಂಡಂದಿರು ಒಂದು ಕಡೆ ಸಭೆ ಸೇರಿದ್ದರು. ಸೀತಾಮಾತೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಂಗವು ನುಡಿಯಿತು. ‘ಗೌರೀತನುರ್ ನಯನ ಮಾಯತ ಉನ್ನತಾಚ, ನಾಸಾ ಕೃತಾ ಕಟೀತಟೀಚ ಪತೀ ವಿಚಿತ್ರಾ, ಅಂಗಾನಿ ಲೋಮ ರಹಿತಾನಿ , ಹಿತಾಯ ಭರ್ತಹು. ಪುಚ್ಛಮ್ ನ ತುಚ್ಛಮಪಿ ಕುತ್ರ ಸಮಸ್ತ ವಸ್ತು’ ‘ಶರೀರದ ತುಂಬ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಕೂದಲುಗಳಿಲ್ಲದ, ಬರೇ ಬಿಳಿಚರ್ಮ, ದೊಡ್ಡದಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಚೂಪುಮೂಗು, ಕೃಶವಾದ ದೇಹ, ಮೈಮೇಲೆ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂಡ ಬಾಲವಿಲ್ಲದ ಇವಳೆಂಥ ಸುಂದರಿ? ನಾವೇ ನಿಜವಾದ ಸುಂದರಿಯರು’ ಎಂದಿತು. ಸೌಂದರ್ಯವು ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನೋಡುವವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಜನರಿಂದ ಆ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಜನರು ವಿವಿಧ ಕಲ್ಪನಾ ಸೌಂದರ್ಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡುವ ವಿನೋದವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವ ಆ ಜಗನ್ನಿಯಾಮಕನು ಮಾತ್ರ ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ಸುಂದರವಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ?
