ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಔಷಧವನ್ನು ನೀಡಲು ವೈದ್ಯರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ? ಅವು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಮರಗಿಡಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಗಡ್ಡೆಗೆಣಸುಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯಪಾಲನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಿದ ಪ್ರಾಚೀನ ವೈದ್ಯರು ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು. ಸಸ್ಯಾಧಾರಿತ ಆಯುರ್ವೆದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲವಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ! ನೀರಸವಾದ ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ವಿವಿಧ ರಸಗಳ ಅನುಭವದಿಂದ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಪಾಠಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಸ್ಯರಾಶಿ ಔಷಧವಾಗಿ ಒದಗುವಂತೆ ಬದುಕಿನ ರೋಗಗಳಿಗೆ ರಸಾನುಭವವೇ ದಿವ್ಯೌಷಧಿ. ‘ಉಪ್ಪಿಷ್ಟು ಹುಳಿಯಿಷ್ಟು ಕಾರ ಸಿಹಿಯಷ್ಟಿಷ್ಟು’ ಎಂಬ ಕಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಎಲ್ಲಾ ರುಚಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು. ಕೆಲವು ಹೆಚ್ಚು, ಕೆಲವು ಕಡಿಮೆ. ಆಗಲೇ ರುಚಿಯಾದ ಭೋಜ್ಯ ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ತಪ್ಪು ಗುಣ, ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ, ಕುಂದು-ಕೊರತೆ ಎರಡೂ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವನ ರುಚಿಕರವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಹಾರ ರಸಗಳ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸುಖಗಳೂ, ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಪರಿಯೂ ಯಾವ ತೆರನಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮಿಡಿಚೇಪೆ ಕಾಯಿಗಳ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಅಡಿಜಾರಿ ಬೀಳುವುದು’ ಎಂಬ ಕಗ್ಗದಲ್ಲಿ, ರುಚಿಯಾಗಿರುವ ಕಡುಬನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ತಿಂದು ಹೊಟ್ಟೆ ಉಬ್ಬರಿಸಿದಾಗ ಕಹಿಮದ್ದು ಕುಡಿದು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ; ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ತಪ್ಪೆಸಗಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದು ಜನರ ಸ್ವಭಾವ ಎಂದು ಬದುಕಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯಲಾಗಿದೆ. ‘ರುಚಿಯೊಪ್ಪೆ ರಸನೆಗದು’ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆಗೆ ರುಚಿಕರ ಆಗಿರುವುದು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ನೋವು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಹಿತವೆನಿಸುವ ತಂಗಾಳಿಯಿಂದ ಎದೆಗೆ ಬೇನೆಯಾಗುವುದು. ದೇಹದೊಳಗೆ ಇಂತಹ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಯಾವುದು ಉಚಿತ, ಯಾವುದು ಅನುಚಿತ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅವರವರೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿದೆ.
