ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿಗಳ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಪಾತ್ರ/ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹಿರಿಯದಿದೆ. ಈಗ ಕನ್ನಡ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮುಖಪುಟದ ಕೆಲವು ತಲೆಬರಹಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗಾಗಿ ಇರುವ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆ ಹೌದೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತಲೆಬರಹಗಳ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳ ಹಾವಳಿ! ‘‘ಸೇಫಲ್ಲದ ಸ್ಕೂಲ್ ಬಸ್ ವಿರುದ್ಧ ಕೇಸ್’, ‘‘ಕೆಆರ್ಎಸ್ ಡ್ಯಾಂ: ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಪೈಪ್ಲೈನ್ಗೆ ಬಜೆಟ್ ಘೊಷಣೆ’, ‘‘ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಜೆಡಿಎಸ್ ಸೈಲೆಂಟ್ ಸ್ಟ್ರಾ್ಯಟಜಿ’, ‘‘ಹೈಕಮಾಂಡ್ ವಾರ್ನಿಂಗ್: ನಿಲ್ಲದ ಟಾಕ್ ವಾರ್’ -ಇದೆಂಥ ಕನ್ನಡ? ಹಾಗಾದರೆ ‘ಅಸುರಕ್ಷಿತ’, ‘ಶಾಲಾವಾಹನ’, ‘ದೂರು’, ‘ಕೃಷ್ಣರಾಜಸಾಗರ’, ‘ಅಣೆಕಟ್ಟು’, ‘ತ್ವರಿತ ಕೊಳವೆಮಾರ್ಗ’, ‘ಆಯವ್ಯಯ’, ‘ಮೌನತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ’, ‘ವರಿಷ್ಠರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ’, ‘ಮಾತಿನ ಚಕಮಕಿ’, ‘ನಾಲ್ಕರ ಘಟ್ಟ’, ‘ಬಹುತೇಕ ಖಚಿತ’ ಮುಂತಾದ ಆಪ್ತ-ಆತ್ಮೀಯ-ನಮ್ಮದೆನಿಸುವ ಕನ್ನಡದ ಪದಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾವು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಟೈಮ್ಸ್, ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಪೋಸ್ಟ್, ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮತ್ತಿತರ ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕೇ? ಇದು ಒಂದು ಆಯಾಮವಾದರೆ, ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಮುಚ್ಚಯಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂಗಡಿಮುಂಗಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುವ ಕನ್ನಡ ಫಲಕಗಳದು ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ದುರವಸ್ಥೆ. ಓ(ಹೋ)ರಾಟಗಾರರ ದಾಂಧಲೆ ತಪ್ಪಿಸಲಿಕ್ಕೆಂದು ಕಾಟಾಚಾರದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಪದಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನವೇ, ಲಿಪಿ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ. ಅಥವಾ ಗೂಗಲ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಲೇಟರ್ ಬಳಸಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಟ್ಟ ಅನುವಾದ. ‘‘ಪುರುಷರ ಬಿಡಿಭಾಗಗಳು’, ‘‘ಮಹಿಳೆಯರ ಬೆರಳು’, ‘‘ಇಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರ ತೇರ್ಗಡೆ ಹೊಂದಿಲ್ಲ’ ಅಂತೆ! ನಗುವುದೋ ಅಳುವುದೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯುದಾಲಿಂಗನಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತಿದೆ ಕಾಗೆ... ಎಂಬ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ‘ಆಂಗ್ಲವ್ಯಾಮೋಹಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತಿದೆ ಕನ್ನಡ...’ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಅಯ್ಯೋ ಇದ ಗಮನಿಸುವರೇ ಇಲ್ಲವೇನಿಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ... ಎಂದು ಮರುಗುವುದೊಂದೇ ನಮಗಿರುವ ದಾರಿಯೇ?
