ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಕೊರತೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಅಳವಡಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲಾವಧಿ, ನಿಖರ-ಪ್ರಬಲ-ನಂಬಲರ್ಹ ಸಂಶೋಧನೆಗಳೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಇರುವ ತೊಂದರೆಗಳು, ಆ ರೋಗಿಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ತಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು ಮೊದಲಾದ ಅನೇಕ ನ್ಯೂನತೆಗಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಆಧಾರಿತ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಸವಾಲಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ. ರೋಗಿ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಎದುರು ಕುಳಿತಾಗ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಸಲಹೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲಾವಕಾಶ ಲಭ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಗಿ ಬಂದ ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನ್ವೇಷಿಸಿ, ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಅಭ್ಯಸಿಸಿ, ಆಲೋಚಿಸಿ, ಅನುಷ್ಠಾನಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದಲ್ಲ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಎಂಬುದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವಂತಹ ಸಾಕ್ಷಿಪ್ರಜ್ಞೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಂದು ವೈದ್ಯರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೋ ಅವೆಲ್ಲಾ ಯಶಸ್ವೀ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಳದೃಷ್ಟಿ ಬೇಕು, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯೂ ಬೇಕು! ಇದು ಆಯುರ್ವೆದದಲ್ಲಿದೆ.
