ಗುರುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಗುರುಗಳು ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಸೊಸೆ ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸ್ವಾಗತಿಸುವಾಗ ಅವಳು, ‘ಸ್ವಾಮಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ಇದ್ದವರಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಹಿರಿಯಳು’ ಎನ್ನುತ್ತಾಳಂತೆ. ಆಗ ಗುರುಗಳು, ‘ನೀನೇ ಹಿರಿಯವಳು ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗಿಂತ ಹಿರಿಯರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ’ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಮಾರ್ವಿುಕವಾಗಿ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ‘ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷ, ಅತ್ತೆಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ, ಮಾವ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟೇ ಇಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಗುರುಗುಳು, ‘ಈ ರೀತಿ ಒಗಟಿನ ಮೂಲಕ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳು’ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನೆಯ ಸೊಸೆಯು, ‘ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಧಾರ್ವಿುಕ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆಯಾಗಲಿ, ಕುತೂಹಲವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈಚೆಗೆ ನನ್ನ ಅತ್ತೆ, ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪ್ರವಚನ ಆಲಿಸುವಂತಹದ್ದು, ದಾನ-ಧರ್ಮ ಮಾಡುವಂತಹ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ಅವರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದ ನನ್ನ ಗಂಡ ಧಾರ್ವಿುಕ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಪ್ರವಚನ ಮತ್ತಿತರ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷ ಆಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಚೂರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಹುಟ್ಟಿಯೂ ಹುಟ್ಟದಂತೆ ಇರುವ ಮಾವನಿಗೆ ವಯಸ್ಸೇ ಆಗಿಲ್ಲ’ ಎಂದಳಾಕೆ. ಗುರುಗಳಿಗೆ ಅವಳ ಮಾತಿನ ಮರ್ಮ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವಳು ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ದೈಹಿಕ ವಯಸ್ಸು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಧಾರ್ವಿುಕವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ವಿಚಾರವಂತಿಕೆಯ ವಯಸ್ಸನ್ನು ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದಳು ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ.
