ಯಮನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ‘‘ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಔದ್ದಾಲಕ ಆರುಣಿಯು, ಎಂದಿನಂತೆಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮಗನೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಕ್ರೋಧವು ಹೋಗಿ, ಮೃತ್ಯುಮುಖದಿಂದ ಮರಳಿದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರೀತಿಯುಂಟಾಗಿ, ಇನ್ನುಮೇಲೆ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿಯೂ ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಸುಖಂ ರಾತ್ರೀಃ ಶಯಿತಾ ವೀತಮನ್ಯುಃ (1.11)’ (ಇದರಿಂದ ಈ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಾಲ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಏನಾದರೊಂದು ಕಾರಣದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದಿತೆಂದೂ ಸೂಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ನಚಿಕೇತನು ಇದು ಹೋಗಲೆಂದು ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ವರ ಕೇಳಿದುದರಲ್ಲಿ ಸಾಧಕನಿಗೆ ವಿಶೇಷಾರ್ಥವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.) ಈಗ ನಚಿಕೇತನು ಎರಡನೆಯ ವರ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ‘‘ಪರಮಪದದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೂ, ಮುಪ್ಪಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಹಸಿವು, ಬಾಯಾರಿಕೆಗಳಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಶೋಕವಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಮೃತ್ಯುದೇವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದೂ, ಕೇಳುತ್ತೇವೆಯಷ್ಟೇ! ಎಲೈ, ಯಮದೇವನೆ! ಇಂತಹ ದಿವ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವೆ. ಅದನ್ನು ಕೃಪೆಯಿಂದ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು.’’
