ಅವಿರತ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಹಿಮಾಲಯವನ್ನು ಏರಿದ ತೇನ್ ಸಿಂಗ್, ಎಡ್ಮಂಡ್ ಹಿಲರಿ ಮುಂತಾದ ಪರ್ವತಾರೋಹಿಗಳಿಗೆ, ತುತ್ತತುದಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಆದ ಅನುಭವವನ್ನು ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನೀಲ್ ಆಮ್ರ್ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಕಾಲೂರಿದಾಗ, ಪ್ರಜ್ಞಾನ ನೌಕೆಯು ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇಳಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದವರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಅನುಪಮ ಆನಂದವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ನವಮಾಸಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿ, ಅಸಹನೀಯ ನೋವನ್ನನುಭವಿಸಿ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ತಾಯಿಗೆ, ಮಗುವಿನ ಮೊದಲ ಅಳುವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ನವಿರು ಕೆನ್ನೆಯನ್ನು ರ್ಸ³ಸಿದಾಗ ಆಗುವ ಆನಂದವು ಮಾತಿಗೆ ನಿಲುಕಬಲ್ಲುದೆ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ದಿವ್ಯಾನುಭವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಸ್ಮಯಾದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡಾಗಲೂ ರಸಿಕನಾದವನು ಆನಂದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬೆಳದಿಂಗಳಿರುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಾನೆತ್ತರ ಲಂಘಿಸುವ ಕಡಲಿನಲೆಗಳು, ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಜಲಪಾತ, ಸೂರ್ಯೋದಯ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಹೀಗೆ ಸಹಜತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪ್ರಕೃತಿಯು ತನ್ನ ಸುಂದರತೆಯಿಂದ ಮತಿ-ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಪರವಶಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅನುಭವವು ಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಕೊಡುವ ಆನಂದವು ಶಾಶ್ವತವಾದುದು. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದುವೇ ಚಂದ, ಇದು ಚಂದವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡಾಗ ಮಾತು ಹೊರಡದ, ಮನಸ್ಸು ನಿಶ್ಚಲವಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಹೌದು.
