ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗದ ಹೊರತು ಯೋಗಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬಾರದು. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕದ ಗಾಳಿ ಮನಸ್ಸೆಂಬ ದೀಪವನ್ನು ಸರ್ವದಾ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ದೀಪ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇತ್ತು ಎಂದರೆ ಆಗ ಅದಕ್ಕೆ ಯೋಗಾವಸ್ಥೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಏನು ತಾನೆ ಇದೆ? ರಕ್ತ, ಮಾಂಸ, ಕೊಬ್ಬು, ಕರುಳು, ಹೊಟ್ಟೆ, ಮಲಮೂತ್ರ ಇತ್ಯಾದಿ. ಇಂಥ ಶರೀರದ ಮೇಲೆ ಯಾಕಿಷ್ಟು ವ್ಯಾಮೋಹ, ಪ್ರೀತಿ ಇಡಬೇಕು? ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು. ಪರಮಹಂಸರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಶಿಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಯೋಗ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಗೈದು ಮಹಾನ್ ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ‘...ತಸ್ಮಾತ್ ಯೋಗೀ ಭವಾರ್ಜುನ’ - ಯೋಗಿಯು ತಪಸ್ವಿಗಳಿಗಿಂತ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗಿಂತ, ಕರ್ವಿುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯೋಗಿಯಾಗು ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದರ ಸಾರಾಂಶವೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಯಾಗುವವನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು. ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮರೆತಿರುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಯೋಗಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪಥಿಸುವ ಸಾಧಕರ ಮೂಲ ಗುರಿ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿ, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಪಡೆಯುವುದು ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಯೋಗ ಎಂದರೆ ದೇಹವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದು, ನಾನಾ ಭಂಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿದೆಯೇ ವಿನಃ ಯೋಗದ ಮೂಲ ಗುರಿಯನ್ನೇ ಮರೆತಂತಿದೆ. ಪತಂಜಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಯೋಗ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯೋಗವನ್ನು ಅರಿಯುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.
