ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ನಾರಿಗೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಮೂಡಿತು. ಸತ್ಯದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಕಂಡಿತು. ನಾನೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ. ನಾನು ಮಗಳಾದೆ. ತಾಯಿಯಾದೆ. ಸೋದರಿಯಾದೆ. ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಅವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನಾ ರೂಪಗಳಿಂದ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಜೀವನದ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಾನೆಂದಿಗೂ ಬುದ್ದಳಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಏಕಿರಬಹುದು? ಎಂಬುದು. ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ಹೀಗೆ ಜೀವನದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆ, ಸಾಂಸಾರಿಕ ದುಃಖ ಗಳಿಂದ ಹೊರಬರುವ ರಹಸ್ಯ ತತ್ವವನ್ನು ಮನಗಾಣುವೆ ಎಂಬ ಸಂಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ಗಂಡ-ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಪರಿವಾರವನ್ನು ತೊರೆದು ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಯ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳುವಳೇ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಅವಳೂ ಸಹ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ ಬುದ್ದಳೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳೆ?
