ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಸಂತೋಷದ ಶಿಖರಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು ವಿಹರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಜತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಮ್ಮು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಊಹಿಸದ ತೆರದಲ್ಲಿ ಶೋಕದ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಉರುಳಿರುತ್ತೇವೆ. ಕಳೆದ ನಲಿವಿನ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆದು, ಮಡಿಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ ನೋವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಕಣ್ಣೀರಾಗುವುದು, ತಳಮಳಿಸುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ತೊಟ್ಟಿಲು ತೂಗಿ ಜೋಗುಳ ಹಾಡಿ ಮಗುವು ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಕೈಗಳೇ, ಮಗುವಿನ ಮೈಮರೆತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಚಿವುಟಿ ನೋಯಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಖ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ, ಚಿವುಟಿದ ನೋವು ತಡೆಯಲಾಗದುದಕ್ಕೆ ಮಗು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಬಹುದು. ಆಗ ಮತ್ತೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿ ನೋವು ಮರೆಯುವಂತೆ, ನಗುವು ಹರಡುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಕಟ ರಸಿಕನಾಗಿರುವ ವಿಧಿಯು ಜಗದ ಜೀವರುಗಳನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸಂತೋಷದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಗೆ ಹರಿಸಲಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತಂದಿಡುತ್ತಾನೆ. ಕಂಗೆಟ್ಟು ಸೋತಾಗ ಆಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ನೋವು-ನಲಿವುಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತ ಜೀವವು ಮಾಗುವಂತೆ ವಿಕಟ ವಿಧಿಯು ವಿರಚಿಸುತ್ತಾನೆ.
