ಜನಪರ ಕಾಳಜಿ, ವೈಚಾರಿಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಕವಿತೆಯು ಅನನ್ಯತೆ ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಸಹೃದಯನಿಗೆ ಕಾವ್ಯವು ರಸಾನುಭೂತಿ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ನಂಬಿ, ಅದರಂತೆ ನಡೆದವರು ಅವರು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ‘ಜೋಗದ ಸಿರಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ’ ಕವಿತೆ ಖ್ಯಾತಿಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದರೂ, ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಬಗೆಯ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಅವರು ಮುಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡದ ಬಗೆಗಿನ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಭಾಷೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿ ದರು. ಭಾವಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಮರುಹುಟ್ಟು ನೀಡಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಜನರ ಮನಸಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದರು. ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಪ್ರಖರ ವಿಚಾರಗಳು ಅವರ ಕಾವ್ಯದ ಒಳಶಕ್ತಿ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಡನಾಟ, ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಬಗೆಗಿನ ಅಗಾಧ ನಂಬಿಕೆ, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಹೊಂದಿರುವ ಅವರ ಕಾವ್ಯ ಎಂದೆಂದೂ ಸಂಭ್ರಮ ಮೂಡಿಸುವಂಥದ್ದು. ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿದ ನಿಸಾರ್ ವೈಚಾರಿಕ ಕೃತಿ, ಸಂಪಾದಿತ ಕೃತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸದ್ವಿದ್ಯೆ ಬಿತ್ತಿದರು. ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೂ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದರು. ಅರಿವಿನ ಬೆಳಕು ಹರಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬದುಕು ‘ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ’ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.
