ದುರ್ಬಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪವಾಡ ಸಂಭವಿಸಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಗಟ್ಟಿಗರು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ... ಜಪಾನ್ನ ಟೋಕಿಯೊದಲ್ಲಿ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಕ್ರೀಡೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ 7 ಪದಕ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಗಟ್ಟಿ ಸಾಧನೆ. ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯ ರಾಜಪಥದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ ಕ್ರೀಡಾರಂಗದಲ್ಲೂ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕಲು ಟೋಕಿಯೊ ಪ್ರದರ್ಶನ ಚಿಮ್ಮುಹಲಗೆ ಆಗಬೇಕಿದೆ. ಕರೊನಾದಿಂದಾಗಿ, ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಸಂಘಟನೆ, ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಗುಣಮಟ್ಟದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಭರ್ಜರಿ ಯಶಸ್ಸಿಯಾಯಿತು. ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಟೋಕಿಯೊದಲ್ಲಿನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಈವರೆಗಿನ ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ. ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಆರಂಭದ ಕಾಲದಿಂದ 1980ರ ದಶಕದವರೆಗೆ ಕೇವಲ ಹಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತ ಟೋಕಿಯೊದಲ್ಲಿ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್, ಹಾಕಿ, ಶೂಟಿಂಗ್, ಕುಸ್ತಿ, ವೇಟ್ಲಿಫ್ಟಿಂಗ್, ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಹೀಗೆ 6 ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪದಕ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ದಿಕ್ಸೂಚಿ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೇ ಮಾಡಿರದ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಜಾವೆಲಿನ್ ಪಟು ನೀರಜ್ ಚೋಪ್ರಾ ಸ್ವರ್ಣ ಪದಕ ಗೆದ್ದಿದ್ದು ಪರಮಾದ್ಭುತ. ಆದರೆ, ನೀರಜ್ರ ಈ ಸಾಧನೆ ಪವಾಡವೂ ಅಲ್ಲ, ಆಕಸ್ಮಿಕವೂ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ವರ್ಷಗಳ ಸತತ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಫಲ. ನೀರಜ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೆಳ್ಳಿ ಗೆದ್ದ ಕುಸ್ತಿಪಟು ರವಿ ದಹಿಯ, ವೇಟ್ಲಿಫ್ಟರ್ ಮೀರಾ ಚಾನು, ಕಂಚು ಗೆದ್ದ ಪಿ.ವಿ. ಸಿಂಧು, ಲವ್ಲಿನಾ, ಭಜರಂಗ್ ಪೂನಿಯಾ ಹಾಗೂ 41 ವರ್ಷ ಬಳಿಕ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಪುನರುತ್ಥಾನ ಕಂಡ ಹಾಕಿ ತಂಡದ ಸಾಧನೆಗೆ ಮುಂದಿನ ಹಲವು ಪೀಳಿಗೆಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಸಾಧನೆಗೆ ಹುರಿಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ.
