ಕೋವಿಡ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಉಪಚುನಾವಣೆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜನೆಗೊಂಡಿದ್ದ 394 ಶಿಕ್ಷಕರು ಕರೊನಾಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿರುವುದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಈ ಪೈಕಿ ಬೆಳಗಾವಿ, ಬೀದರ, ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚು. ಈ ಕುರಿತಂತೆ ‘ವಿಜಯವಾಣಿ’ ಮೇ 16ರಂದು ವಿಸõತ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿ, ಸೋಂಕಿತರ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದು, ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ನೋಂದಣಿ ಸೇರಿ ಹಲವು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ 25ರಿಂದ 30 ಸಾವಿರ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆತಂಕದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಇವರಿಗೆ ಮುಖಗವಸು, ಕೈಗವಸು, ಸ್ಯಾನಿಟೈಜರ್ ಒದಗಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಸೂಕ್ತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನೇ ಒದಗಿಸದೆ, ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜನೆ ಮಾಡುವುದು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲ. ಮೃತ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯಂತೂ ಶೋಚನೀಯ. ಮನೆಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದವರನ್ನೇ ವಿಧಿ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಮುಂದೇನು ಎಂದು ತೋಚದಂಥ ಸ್ಥಿತಿ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಪರಿಹಾರ ಧನ ಈ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರರು ಕರೊನಾ ಸೋಂಕಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಮೃತಪಟ್ಟರೆ 30 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಲು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದು ಜಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಮೃತ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸುವ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾವುದೇ ಚರ್ಚೆಯೂ ಸರ್ಕಾರದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಇತರ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಭಿನ್ನವಾಗೇನಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಮೃತ ನೌಕರರ ಕುಟುಂಬವರ್ಗ ಮುಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ಇಂಥ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯಿಂದ ನೋಡಿ, ಶೀಘ್ರ ಬಗೆಹರಿಸಬೇಕು.
