ಪರಮಾತ್ಮನು ಒಬ್ಬನೇ ಆದರೂ ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಅನಂತವಾದುದು. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯ ಒಂದೊಂದು ಅಂಶಗಳೇ ದೇವತೆಗಳಾದರೆಂದು ಈ ಹಿಂದೆ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಮರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಎಲೆಗಳೂ, ಹೂವುಗಳೂ, ಹಣ್ಣುಗಳೂ, ಬೇರು, ಕಾಂಡ, ಉಪಶಾಖೆಗಳು ಇರುವಂತೆಯೇ ಈ ಬ್ರಹ್ಮವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಚರಾಚರ ವಸ್ತುಗಳೂ, ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಇರುವರು; ಒಂದು ಎಲೆಯನ್ನೋ, ಹೂವನ್ನೋ, ಕಿತ್ತು, ‘‘ಇದು ಮರವೇ?’’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ‘‘ಹೌದು; ಇದೂ ಮರವೇ, ಆದರೆ ಮರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇಂಥ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ‘ನೇತಿ ನೇತಿ’ ಎಂಬ ಉಪನಿಷದ್ವಾಕ್ಯದಂತೆ’’ ಎಂದು ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಎಲೆ, ಹೂ, ಹಣ್ಣು ಮುಂತಾದ ಒಂದೊಂದೇ ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ಇವು ಮರವಲ್ಲವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ, ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಡಿ ‘‘ಮರ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿದೆ?’’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ‘‘ಮರವೆಂಬುದು ಬರಿಯ ಭ್ರಾಂತಿ; ಕೇವಲ ನಾಮ-ರೂಪ ಮಾತ್ರ, ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಮರ ಇದ್ದರೂ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದು ಇಲ್ಲ, ಶೂನ್ಯ’’ ಎಂಬ ಬೌದ್ಧರ ‘ಮಿಳಿಂದಪ್ರಶ್ನಾದಿ’ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವ ಕುತರ್ಕದಂತೆ, ಕೇವಲ ಶೂನ್ಯವಾದವೇ ಉದಯಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು. ಇದು ವೇದವಿರುದ್ಧ ಕುತರ್ಕ. ವೇದದ ದೃಷ್ಟಿ, ವಾದಸರಣಿ ಇದಲ್ಲ.
