‘‘ಬ್ರಹ್ಮವು ಲಕ್ಷಣ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಹೊಂದಿರಲಿ, ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಿಡಲಿ, ನಮಗೇನು?’’ ಎಂದರೆ; ಒಂದೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವವನು, ಆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದವರಿಂದಲೋ, ನೋಡಿದವರಿಂದಲೋ, ಕೊನೆಗೆ ರೈಲ್ವೆ ಗೈಡು, ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಗೈಡು, ಮುಂತಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದಲೋ, ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ, ಆ ಊರಿನ ಸಮಸ್ತ ಉಪಯುಕ್ತ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿಯೇ ತಿಳಿಯುವಂತೆ, ನಾವೂ ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನ, ಬ್ರಹ್ಮಜಿಜ್ಞಾಸೆ, ವೇದಾರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ, ಶ್ರವಣ, ಪಾರಾಯಣಾದಿಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ಪರಮಪದಾವಾಪ್ತಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಿಗೋ ಉದ್ದೇಶ ಮಾಡಿ ಹೊರಟವನು ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಸೇರಿದಂತಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶ್ಯನಾಶ, ಕ್ಲೇಶ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾತ್ರ ಆಗುವುದು. ಅನೇಕರು ವಾಮಾಚಾರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿಯೋ, ಸುಮ್ಮನೆ ವೇಷಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತೋ, ಅಥವಾ ಈಗೀಗ ಭ್ರಾಂತರು, ಮೂರ್ಛಿತರು ಮೊದಲಾದವರೂ ಸಹ ‘‘ನನಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗಿದೆ’’ ಎಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಇತರರನ್ನು ವಂಚಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು. ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ, ಮೂರ್ಛೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವನಿಗೆ, ಆಗಿರುವ ‘‘ಅನುಭವ’’ಕ್ಕೂ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ವಾಮದೇವ, ವಸಿಷ್ಠಾದಿಗಳ ‘‘ಅನುಭವ’’ಕ್ಕೂ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದ್ದೇ ಏಳುವುದು ಖಂಡಿತ. ಇದಕ್ಕೆ ವೇದಾಂತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ, ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂಬ ಸೋಗು ಹಾಕಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುವುದು. ಹೀಗೆ ಸೋಗು ಹಾಕುವವರಿಗೆ, ‘‘ಬ್ರಹ್ಮಲಕ್ಷಣ ಹೇಳು, ನಿನಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾನುಭೂತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ?’’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ‘‘ಉಪದ್ರವ’’ಕಾರಕವಾದುದರಿಂದ, ಇವರು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಅಲ್ಲದೆ, ವೇದಾಂತಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೇ ತಳಪಾಯವಾದ ಇಡೀ ತರ್ಕಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೇ ನಿಷ್ಪಲವೆಂದೂ, ಶುಷ್ಕವೆಂದೂ, ನಿರಾಕರಿಸಿ ಇದನ್ನೇ ಸರ್ವಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಲೋಕರೀತಿ (Fashion) ಆಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾದ ವೇದಾಂತಿಗೆ, ತರ್ಕ ನಿರಾಕರಣೆಯು, ಬ್ರಹ್ಮದ್ರೋಹವೆಂದು ಅನಿಸಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. (“An attack on a Systematic thought is a treason unto Civilization” - Dr. A.N.Whitehead.) ಆದುದರಿಂದ ವೇದೋಕ್ತ ಸಲಕ್ಷಣಬ್ರಹ್ಮೋಪಾಸನೆಯೇ ವಸ್ತುತಃ ಅನುಭೂತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಂಜಸವಾದುದು.
