‘ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರೂ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ: ಅವರ ಧೈರ್ಯವು ಸಾವಿರ ಜೀವಂತ ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟದ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಮಿನೋಟ್ ಜಡ್ಸನ್ ಸ್ಯಾವೇಜ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಗಾಳಿ ಚಲಿಸುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಧ್ವಜ ಹಾರುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಮಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸೈನಿಕನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಅದು ಹಾರುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರ ಉಸಿರಿನ ತಾಕತ್ತು. ಮೇಜರ್ ರಾಮ ರಘೊಬ ರಾಣೆ, ನಾಯಕ್ ಜಾದುನಾಥ್ ಸಿಂಗ್, ಕಂಪನಿಯ ಹವಾಲ್ದಾರ್ ಮೇಜರ್ ಪೀರು ಸಿಂಗ್ ಶೆಖಾವತ್, ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಗುರ್ಬಚನ್ ಸಿಂಗ್ ಸಲಾರಿಯಾ, ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಕರ್ನಲ್ ಧನ್ ಸಿಂಗ್ ಥಾಪಾ ಮಗರ್, ಸುಬೇದಾರ್ ಜೋಗಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಸಹನಾನ್, ಮೇಜರ್ ಶೈತಾನ್ ಸಿಂಗ್ ಭಾಟಿ, ಕಂಪನಿ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹವಿಲ್ದಾರ್ ಅಬ್ದುಲ್ ಹಮೀದ್ ತಾರಾಪೋರ್, ಲ್ಯಾನ್ಸ್ ನಾಯಕ್ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಎಕ್ಕಾ ಹೀಗೆ ವೀರಯೋಧರ ದೊಡ್ಡ ಪಟ್ಟಿಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮಕ್ಕಳು. ಕಾರ್ಗಿಲ್ನ ಗಿರಿಶ್ರೇಣಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾಕದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪಾಪದ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಪಾಪಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರ ಜತೆಗೆ ಬಲಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನಾದರೂ ದೇಶಸೇವೆಯ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ಸೇನೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಇದು ಕೂಡ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮಾತೃಸೇವೆ ಆಗುವುದು. ಎಲ್ಲರೂ ಇಂಜನಿಯರ್, ಡಾಕ್ಟರ್, ಆಫಿಸರ್ ಆಗುವುದಾದರೆ ದೇಶ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊರುವವರು ಯಾರು? ತಾಯಿಯ ಸೇವೆಗೆ ಇಷ್ಟೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ? ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಯಲಿ.
