ನೂತನ ಯುಗದ ಪ್ರವಾದಿಯಾದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಮಾನವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡುಪಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಬರಿಯ ಧಾರ್ವಿುಕ ಮುಖಂಡರಲ್ಲ. ಕಾಷಾಯ ವಸ್ತ್ರ್ತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ವಿಮುಖವಾಗಿ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮುಕ್ತಿ ಲಾಭಕ್ಕೆ ದುಡಿದವರಲ್ಲ. ಮುಕ್ತಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಮಾನವನ, ಸಮಾಜದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಗಲಿರಳು ದುಡಿದಂತಹ ಮಾನವ ಪ್ರೇಮಿ. ಅವರೇ ಹೇಳುವಂತೆ, ಬಡವರು ನಮ್ಮ ದೇವರಾಗಲಿ, ಮೂರ್ಖರು ನಮ್ಮ ದೇವರಾಗಲಿ, ಅನಾಥರು ನಮ್ಮ ದೇವರಾಗಲಿ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿರುವ ನಡೆದಾಡುವ, ಜ್ವಲಂತವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮನುಷ್ಯ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು, ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲೋ ಆಕಾಶದ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿರುವ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾನವತಾವಾದವು ವೇದಾಂತದ ತಳಹದಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ವೇದಗಳ ಅಂತ್ಯದ ಭಾಗವನ್ನು ವೇದಾಂತವೆಂದು ಕರೆಯುವರು. ವೇದಾಂತದ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜೀವಿಯು ಅಮೃತ ಸ್ವರೂಪನು. ಸ್ವರೂಪತಃ ಅವನು ಸತ್-ಚಿತ್-ಆನಂದ.
