ಇದುವರೆಗೂ ಕಾಣದೆ ಇರುವ ಊರೊಂದಕ್ಕೆ ನಾವು ಪಯಣ ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಹಲವರು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರಾರೂ ನಮಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಪರಿಚಿತರಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲಿನವರು ಜತೆಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುವಂತಿಲ್ಲ. ತರಗೆಲೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲ್ಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದಿಲ್ಲಿಗೆ ಹಾರಾಡುವುದು, ಉಳಿವಿಗೆ ಹೋರಾಡುವುದು ಮನುಷ್ಯರ ಜೀವನದ ರೀತಿ, ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದೇ ಬಾಳ ನೀತಿ. ಹಾಗಾಗಿ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಆತಂಕ, ಅಂಜಿಕೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಜೀವಯಾನದಲ್ಲಿ ಕೈಗೆ ಬಂದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆಟುಕದೆಯೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದಾಗ, ಭಾವಿಸಿದಂತೆಯೇ ಬದುಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗೊಣಗುತ್ತಾನೆ. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸೋಲು ಮತ್ತು ಸೋಲನ್ನು ಅಪಮಾನ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದರಿಂದಾಗಿ ಸಿಡುಕು, ಜಗಳ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಪಡೆದೇ ತೀರಬೇಕೆಂಬ ಹಠಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ, ದಕ್ಕದೆ ಹೋದರೆ ವಕ್ರಮಾರ್ಗದಲ್ಲಾದರೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಂಚು ಹೂಡುತ್ತಾನೆ. ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ತಡಕಾಡುವುದು, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಕನಸು-ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಕುರುಡರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಅತಿರೇಕವೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಏರಿಳಿತದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು-ಬಿದ್ದು ದಾರಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಕೈಗಳು ಆಸರೆಗಾಗಿ ತಡಕಾಡುತ್ತವೆ. ಮುಳುಗುವವನಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಡೆವವನಿಗೂ ಆಸರೆ ಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಡೆಯಬಹುದೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆತನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾವ ಊರುಗೋಲೂ ಸರಿ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದ್ವಿತೀಯವೆನಿಸಿದ್ದು, ಕಾಲಕಳೆದಂತೆ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅಳೆದು ಸುರಿದು ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ನಂಬಿಕೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹಗಳಿಂದ ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತ, ಹೊಸದೇನೂ ಗೋಚರವಾಗದೆ ಎಡಬಿಡಂಗಿಯಂತೆ ಸುತ್ತುವುದೇ ಬದುಕಾಗಿದೆ.
