ಆದಿಪರ್ವದ ಕಥಾನಕ ಆರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಯಾಗ, ಉರ್ವಶೀ - ಪುರೂರವ, ನಹುಷ, ಯಯಾತಿ- ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡದ್ದು ಭರ್ಜರಿ ಮಾರಾಟವೂ ಮುಗಿದು, ಮುಂದಿನ ‘ಭರತ ವಂಶಾವಳಿ’ ಎಂಬ 60 ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಮತ್ತು ಆ ಮಾಲೆಯ ಕೊನೆಯ ವೃತ್ತಾಂತದ ಬರವಣಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ‘ಇವತ್ತಿಗೆ 15 ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಮುಗಿದುವಪ್ಪಾ, ನಾಳೆ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಬರವಣಿಗೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಅಂದವರು ‘17 ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿದವಪ್ಪ’ ಎಂದು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಧಿಗ್ಗನೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕಾಣಿಸಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ವಿರಾಮ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಈಗ ನಾಲ್ಕೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಭೇಟಿಗಾಗಿಯೂ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆಯಲು ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಹೋದವನಿಗೆ ಅವರ ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆಯ ಲವಲವಿಕೆಯ ಮಾತು, ಧ್ವನಿಗಳೇ ಕೊನೆಯಾದಾವೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಗಳಿಗೆ-ಸೊಸೆಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದವೆಂದು ಜೋರು ಮಾಡಿ ಉಂಗುರಗಳನ್ನು ತೊಡಿಸಿ ‘ಕೊನೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದಪ್ಪ- ಆಪ್ತೇಷ್ಟರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಈ ಭೂಮಿಯ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕು’ ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ಕಣ್ಣೀರುಧಾರೆ. ‘ಯಾಕೆ ಅಳ್ತೀರಿ?’ ಎಂಬ ಜಬರದಸ್ತ್ ಧ್ವನಿ ಅವರಿಂದ.
