ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ, ಅಜ್ಜಿ, ಸೊಸೆ ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದು, ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಅವರಿಗೆ ಮನಸಾರೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಲು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಾಗ ಆ ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಗಿಡ ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ದಾರಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೀಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಬೆಟ್ಟ ಇಳಿದು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ತುಂಬಿದ್ದ ದುರ್ಗಮ ಕಾಡೊಂದು ಬಂದಂತೆ, ಅಜ್ಜಿ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ‘ಮಗನೇ, ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಳಿಸು. ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ಈ ದೇಹ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋಗೋದೇ. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ, ಹಸಿದಿರುವ ಇಲ್ಲಿಯ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಾದರೂ ಈ ನನ್ನ ದೇಹ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಆಹಾರವಾದರೆ, ನನ್ನ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕವಾದಂತೆ. ಸ್ತೂಪದ ದರುಶನ ಮಾಡಿ ಫಲಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು? ಸಂಜೆಯಾಗಿದೆ.
_1771264813160.webp?w=480&auto=format%2Ccompress&fit=max)
