ಅದೊಂದು ದಿವಸ ಸಂಜೀಕ ಧಾರವಾಡದ ಕಲಾಭವನದಾಗ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನನಗೂ ಹಾಡಾಕ ಕರೆದಿದ್ದರು. ಸ್ಟೇಜ್ ಮ್ಯಾಲ ಕೂತೆ, ಮೈಕ್ ಜೋಡಿಸಿದರು, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಬಲಾ, ಹಾರ್ವೆನಿಯಮ್ ಸಾಥೀದಾರರು ಕುಳಿತರು, ಇನ್ನೇನು ಹಾಡಬೇಕು... ಎದುರಿನ ಕೇಳುಗರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಜಂಘಾಬಲಾನೇ ಉಡುಗಿ ಹೋಯ್ತು. ನಾಲಗಿ ಒಣಗಿತು. ಅಷ್ಟರಾಗ, ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮತ್ತಿಗಟ್ಟಿ ಅವರು ಎದ್ದು ಬಂದು ನನ್ನ ಮಗ್ಗಲಕ ಕುಂತು ಕಿವಿಯಾಗ ಹೇಳಿದರು ‘ಮಗಳ ಹೆದರಬ್ಯಾಡ, ಎದುರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪಾರು ಕುಂತಾರ ಅಂತಾ ಧೈರ್ಯ ಕಳಕೊಬ್ಯಾಡಾ, ನಾವ್ ಅದೇವಿ ಹಾಡು, ಛಂದ್ ಹಾಡತೀ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಗಣಪತಿ ಹೆಸರು ತಗೊಂಡು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಹಾಡು’ ಅಂದ್ರಲ್ಲಾ. ಹೇಳ್ತೀನಿ ನೋಡ್ರಿ ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೊ ಧೈರ್ಯ ಮೈತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಭಾವ ಪರವಶಳಾಗಿ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಹಾಡಿದೆ, ಹಾಡು ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಅಪಾರ ಕರತಾಡನ, ಭರವಸೆಯ ಬೀಜ ಮೊಳೆತದ್ದೇ ಅವಾಗ. ಎದ್ದು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಅವರೇ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ‘ಭಲೇ, ಏನ್ ಛಂದ ಹಾಡಿದಿ ಮಗಳೇ, ಇದೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಕಲಿತಿ? ಶಹಭಾಷ್’ ಅಂದರು. ಮುಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗದೇ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡರು. ನನ್ನ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿದರು. ಅದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಸಾರ್ಥಕ್ಯದ ಪರಮಕ್ಷಣ.
