ಶಾಸಕನಾದವನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಇವಿಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾಲ ಕಳೆದು ಅದೆಷ್ಟೊ ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ಆತನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರೀಡಾಕೂಟಕ್ಕೆ, ಮದುವೆ-ನಾಮಕರಣ, ಸಾವು-ನೋವು, ವೈದಕೀಯ ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೂ ಬಹುತೇಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ಶಾಸಕನ ಜೇಬು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಸನಸಭೆ ಶಾಸಕರಿಗಾಗಿ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿದ ಮಾಸಿಕ ವೇತನ ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆತನ ಒಂದು ದಿನದ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಖರ್ಚಿಗೂ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ಶಾಸಕರಿಗೆ ಶಾಸನ ಸಭೆಯಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಸಹಾಯಕರನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆಯಾದರೂ, ಕ್ಷೇತ್ರ ಹಾಗೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಿವಿಧ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಫಾಲೋಅಪ್ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ 8ರಿಂದ 10 ಸಹಾಯಕರ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಶಾಸಕರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ವಾಹನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬಳಸುವ ಗೂಟದ ಇನ್ನೋವಾ ಕಾರಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ, ಸಹಾಯಕ ಆಯುಕ್ತ, ತಹಸೀಲ್ದಾರ್ ಸೇರಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಹಂತದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರವೇ ಹೊಣೆ ಎಂದರೆ ನಂಬುತ್ತೀರಾ? ಇದು ಶಾಸಕನ ದಿನಚರಿಯ ವೆಚ್ಚ. ಇನ್ನು ಚುನಾವಣೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ರೋಡ್ ಶೋ, ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗ ಬೇರೆಯದೇ ಪಟ್ಟಿ ಇದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಶಾಸಕರಿಗೆ ಹಾಗಾದರೆ ಆದಾಯ ಎಲ್ಲಿಂದ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಗೆಹರಿಯದ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲೂ ಆಗದ ಸವಾಲುಗಳು. ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚುನಾವಣೆಗಳ ಖರ್ಚುವೆಚ್ಚದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಈ ವರದಿಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವರದಿಯ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನಡೆಸುವ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ರೇಜಿಗೆ ತರಿಸುವಂಥ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನೇ ರೂಪಿಸುತ್ತಿವೆ. ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜನತೆ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಂದ ಬಯಸುವ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾತ್ರ ಹೆಚುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಚುನಾವಣಾ ಸುಧಾರಣಾ ಉಪಕ್ರಮಗಳು ಕೇವಲ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಚೆಲ್ಲುವ ಹಣಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ ಜನರ ಮನೋಭಾವ ಬದಲಾವಣೆಗೂ ಪೂರಕವಾಗಬೇಕು. ಇದಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು, ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ತಜ್ಞರು ರಾಜಕೀಯ ರಂಗ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು. ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಚುನಾವಣಾ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಮತದಾರರ ಪಾಲು ಇದೆ ಎಂದಾದಾಗ ಅನಗತ್ಯ ದುಂದು ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ, ಚುನಾವಣಾ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಬೀಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆಶಾವಾದಿಗಳಾಗಿರೋಣ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಹುದು.
