"ನೀನೆನಗೆ ಗುರುವಾಗಬೇಕೆಂದು ಅನಂತಕಾಲ ತಪಿಸಿರಬೇಕು, ಅಂತೆ ನೀನು ಗುರುವಾದೆ, ಅಂತೆಯೇ ನಾನು ಶಿಷ್ಯನಾದೆ...' ಎಂಬ ವಚನ ಗಾಯನದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಗುರು ಗಾನಗಂಧರ್ವ ಪಂ. ಪುಟ್ಟರಾಜ ಗವಾಯಿಗಳಿಗೆ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಗುರುಗಳ ಜತೆಗಿನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡವರು ಖ್ಯಾತ ಹಿಂದುಸ್ತಾನಿ ಗಾಯಕ, ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸತ ಪಂ. ವೆಂಕಟೇಶಕುಮಾರ್. ""1968ರ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸೋದರಮಾವನೊಂದಿಗೆ ಗುರುಗಳ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಾಲಿಟ್ಟೆ. ಇವನಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಕಲಿಸಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಪಾಲಕರು ಹೇಳಿದಾಗ, ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡುವಂತೆ ಗುರುಗಳು ಸೂಚಿಸಿದರು. ಆಗ ನಾನು ಪೌರಾಣಿಕ ನಾಟಕದ ಪದ ಹಾಡಿದ್ದೆ. ಆಗ ಗುರುಗಳು, "ದನಿ ಚಲೋ ಅದ, ಆದ್ರ, ಇವ ಚಂಚಲ ಅದಾನ' ಎಂದಿದ್ದರು. ಕಲಿಕೆ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ, 1980&81ರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಯುವಕರ ಸಂಗೀತ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೀಡಿದ ಕಛೇರಿ ಬಗ್ಗೆ ಮರಾಠಿ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ "ಯಾವ ರಾಗದ ಬಳಿಕ ಯಾವ ರಾಗ ಹಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಾಗ, "ಹೌದು ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದು ಸರಿ ಇದೆ. ಶಿಷ್ಯರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಯಾವ ರಾಗ ಹಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ್ಲ' ಎಂದಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಪ್ಪನ್ನು ಸಮಥಿರ್ಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಗುರುಗಳು ಇರುವವರೆಗೂ ನಾನು ಯಾವುದೇ ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ಮುಂಚೆ, ಯಾವ ರಾಗ ಹಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಚಚಿರ್ಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟರಾಜ ಗವಾಯಿಗಳ ಭಾವಚಿತ್ರ ಇಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ'' ಎಂದು ಭಾವುಕರಾದರು. ""ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಆಥಿರ್ಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾದಾಗ ಗದಗನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟರಾಜ ಗವಾಯಿಗಳೇ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಸಿ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಇರುತ್ತವಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂತು. ಸ್ತ್ರೀ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಪುರುಷರಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಸಬಹುದಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಲಹೆ ಬಂದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯಿತು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಮರೆಡ್ಡಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ನಾಟಕ 375 ಪ್ರಯೋಗ ಕಂಡಿತು. ಆ ನಾಟಕದಿಂದ ಬಂದ ಹಣದಿಂದ ಹೊಲ ಖರೀದಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಜನರು ಮಲ್ಲಮ್ಮನ ಹೊಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ'' ಎಂದು ಪಂ. ವೆಂಕಟೇಶಕುಮಾರ್ ಹೇಳಿದರು.
